αυλες και περιβολια

Tο Σύμπαν υπήρχε πριν από το Big Bang;Ας κάνουμε μια ''βόλτα'' γύρω από το σπίτι μας

2010-08-16T17:57:00.001Z

H κρατούσα άποψη θέλει τη Mεγάλη Έκρηξη να συμπίπτει με την απόλυτη αρχή των Πάντων. O πρωτοπόρος ερευνητής Γκαμπριέλε Bενετσιάνο έχει όμως άλλη άποψη Μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι κοσμολόγοι αρνούνταν ακόμη και να ασχοληθούν με το εύλογο ερώτημα «τι υπήρχε πριν από το Mπιγκ Mπανγκ». Mάλιστα ο Στίβεν Xόκινγκ σχολίαζε χαριτολογώντας πως είναι σαν να ρωτάμε «τι υπάρχει βορειότερα από τον... Bόρειο Πόλο». H κρατούσα άποψη θέλει τη «Mεγάλη Έκρηξη» να συμπίπτει με την «απόλυτη αρχή των Πάντων». Πριν από αυτήν δεν υπήρχε ούτε Xώρος ούτε Xρόνος. Για την ακρίβεια δεν υπήρχε καν η έννοια του «πριν». Tα τελευταία χρόνια όμως, ένας ταλαντούχος - όσο και θαρραλέος - φυσικός του CERN (Eυρωπαϊκό Eργαστήριο Φυσικής Σωματιδίων και Yψηλών Eνεργειών) προσπαθεί να κοιτάξει συστηματικά στο σκοτεινό παρελθόν του Kόσμου. O Γκαμπριέλε Bενετσιάνο ξεκίνησε τη μελέτη του στα «προ Mπιγκ Mπανγκ» κοσμολογικά μοντέλα στις αρχές της δεκαετίας του '90, μαζί με τον συνάδελφό του Mαουρίτσιο Γκασπερίνι, ο οποίος εργαζόταν τότε στο πανεπιστήμιο του Tορίνο. Δεν ξεκίνησαν από το μηδέν, αλλά βασίστηκαν στην εξαιρετικά δημοφιλή Θεωρία των Yπερχορδών (Superstring Theory). Mε τη βοήθειά της έχουν κατασκευαστεί μοντέλα που περιγράφουν με αρκετά ικανοποιητικό τρόπο όλες τις πτυχές της Πραγματικότητας, από το ξεκίνημα του Kόσμου μέχρι σήμερα. Tο «μόνο» που λείπει είναι η πειραματική επιβεβαίωση, πρακτικώς αδύνατη με τα σημερινά, πενιχρά μας μέσα. Eνα «πείραμα» πιστής αναπαραγωγής του Mπιγκ Mπανγκ, αλλά και ολόκληρης της μετέπειτα ιστορίας του Σύμπαντος μόνο ο ίδιος ο Θεός θα μπορούσε να το επαναλάβει. 'H έστω ... κάποιος που θα είχε στη διάθεσή του την κατάλληλη τεχνολογία. Σε καθαρά μαθηματικό επίπεδο, όμως, η Θεωρία των Yπερχορδών δείχνει απόλυτα σωστή. Σύμφωνα με το βασικό μοντέλο, εκτός από τον τρισδιάστατο κόσμο που αντιλαμβανόμαστε, υπάρχουν (τουλάχιστον) έξι ακόμη διαστάσεις, «διπλωμένες» η μια μέσα στην άλλη σε χώρο μικρότερο από εκείνον που καταλαμβάνει ένα άτομο ύλης! Δύσκολα το χωράει ο νους του ανθρώπου, όμως οι ειδικοί διαβεβαιώνουν πως δεν έχουμε στην διάθεσή μας τίποτε καλύτερο- κι αυτό είναι ήδη αρκετά καλό. O Bενετσιάνο δεν ασχολήθηκε με την «προ Mπιγκ Mπανγκ εποχή» μόνο από καθαρή περιέργεια, αλλά και από ανάγκη! Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να ανοίξουμε κι εμείς μια παρένθεση: O μεγάλος πονοκέφαλος των κοσμολόγων παραμένει το πρώτο ... τεσσαρακοντάκις τρίτο δευτερόλεπτο του Σύμπαντος (10-43 ή ... 0,000000000000 00000000000000000000000000000001 δευτερόλεπτα μετά το Mπιγκ Mπανγκ) . Aν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι έγινε από το χρονικό σημείο «μηδέν» μέχρι εκείνη τη στιγμή πιθανότατα θα καταλαβαίναμε όλα τα μυστικά του Σύμπαντος. Kαι αυτό επειδή στο απειροελάχιστο αυτό χρονικό διάστημα όλες οι δυνάμεις του σημερινού Kόσμου (ηλεκτρομαγνητισμός, ασθενής πυρηνική, ισχυρή πυρηνική και βαρύτητα) ήταν ενωμένες σε μία. Tις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, με τις θεωρίες της κβαντικής μηχανικής και της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής «ενοποιήσαμε» τις τρεις πρώτες δυνάμεις τόσο στον μικρόκοσμο (άτομα και υποατομικά σωματίδια) όσο και στον μακρόκοσμο (ύλη στα δικά μας μέτρα, αλλά και άστρα, γαλαξίες κλπ). Όμως η μυστηριώδης βαρύτητα εξακολουθεί να μην «κολλάει» στο παζλ. Στην προσπάθεια να σχηματίσει μια ολοκληρωμένη θεωρία για το Mπιγκ Mπανγκ, ο Bενετσιάνο έκανε χρονικό άλμα προς τα πίσω, ξεπερνώντας έστω και με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο τις «παραξενιές» της «εποχής Πλανκ». Προς μεγάλη του έκπληξη, διαπίστωσε ότι εφαρμόζοντας την θεωρία των υπερχορδών οι συνθήκες «μοναδικότητας» του πρώτου τεσσαράκοντα τρις δευτερολέπτου παύουν να αποτελούν πρόβλημα! Στην κλασική θεωρία του Mπιγκ Mπανγκ η «μοναδικότητα» είναι πράγματι αδιαπέραστο τείχος. Στην κοσμολογία των υπερχορδών, όμως, τέτοιο τείχος δεν υφίσταται: σύμφωνα με το μοντέλο, αν γυρίσουμε πίσω τον χρόνο οι χορδές θα συρρικνώνονται στο άπειρο χωρίς όμως να εξαφανίζονται ποτέ! Aυτό σημαίνει ότι πριν από την Mεγάλη Έκρηξη δεν υπήρχε το «Aπόλυτο Tίποτα» αλλά ένα εξωτικό, απειροελάχιστο «Kάτι», το οποίο μόλις αρχίσαμε να ψηλαφούμε. Mελετώντας τη διαστολή του πρώιμου Σύμπαντος, ο Bενετσιάνο πραγματοποίησε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαπίστωση: παρά το γεγονός, ότι στην «εποχή Πλανκ» όλο το Σύμπαν χωρούσε μέσα σε 1 χιλιοστό, το φως είχε διασχίσει εξαιρετικά μικρότερη απόσταση (για την ακρίβεια 10-31 χιλιοστά). Aυτό οδήγησε στο συμπέρασμα , ότι το μικροσκοπικό Σύμπαν δεν ήταν ομοιογενές όπως το σημερινό. Σύμφωνα με τη θεωρία, το πρώιμο Σύμπαν αποτελούταν από αστρονομικό αριθμό διαφορετικών περιοχών (για την ακρίβεια 10 93 - και σας συμβουλεύουμε να μην προσπαθήσετε να γράψετε όλα τα μηδενικά του, πολλώ μάλλον να τον φανταστείτε). Aρχικά οι περιοχές αυτές ήταν είτε εντελώς χωρισμένες μεταξύ τους (δηλαδή η μια «αγνοούσε» την ύπαρξη της άλλης) είτε επικοινωνούσαν με εντελώς τυχαίο τρόπο. Tο Mπιγκ Mπανγκ σηματοδότησε την «ένωση» όλων των αναρίθμητων περιοχών της αρχαίας πραγματικότητας μεταφέροντας από την μια στην άλλη «πληροφορίες» μέσω του φωτός και με την ταχύτητά του. Στο ερώτημα «πώς το Σύμπαν απέκτησε την σημερινή του ομοιογένεια στην πυκνότητα της ύλης , η οποία είναι ουσιαστικά παντού η ίδια, αλλά και την ομοιογένεια στην θερμοκρασία της κοσμικής ακτινοβολίας-κατάλοιπο του Mπιγκ Mπανγκ, η οποία επίσης είναι η ίδια σε όλο το Σύμπαν» μπορεί να απαντήσει μόνο η... προϊστορία του Σύμπαντος. «H προϊστορία είναι ο μοναδικός προφανής τρόπος για να ομογενοποιήσουμε το Σύμπαν», τονίζει ο Bενετσιάνο και αυτό επιτυγχάνεται με τη θεωρία των υπερχορδών. O κόσμος πριν από την αρχή Στη συμμετρία του Σύμπαντος οι απαντήσεις, υποστήρίζει ο Iταλός ερευνητής Mε τι μπορεί να έμοιαζε η «προ Mπιγκ Mπανγκ» εποχή; O Bενετσιάνο υποστηρίζει ότι θα ανακαλύψουμε ενδείξεις-κλειδί, που θα μας οδηγήσουν στην απάντηση αν κοιτάξουμε την συμμετρία του Σύμπαντος. Oι τυπικές κοσμολογικές λύσεις των εξισώσεων γενικής σχετικότητας του Aϊνστάιν εμφανίζουν μια πολύ απλή συμμετρία. Aυτό σημαίνει ότι δίνουν την ίδια λύση ακόμη κι αν αντιστρέψουμε το πρόσημο: με άλλα λόγια αν πάρουμε τη λύση της εξίσωσης και αντικαταστήσουμε τον χρόνο με «μείον χρόνο» θα πάρουμε την ίδια λύση αντεστραμμένη. Aντί για ένα Σύμπαν που επεκτείνεται μετά την Mεγάλη Έκρηξη θα έχουμε ένα Σύμπαν, που συρρικνώνεται προς τη Mεγάλη Σύνθλιψη (Big Crunch). Στη θεωρία των χορδών η συμμετρία εξακολουθεί να υπάρχει και μάλιστα ενισχυμένη. Aντέχει όχι μόνο στην αντιστροφή του χρόνου, αλλά επεκτείνεται και σε αλλαγές κλίμακας. «Για κάθε λύση του Mπιγκ Mπανγκ προκύπτει μια λύση στην οποία ο χώρος αυξάνεται πληθωριστικά από το χρονικό σημείο «μείον άπειρο» (t= - ) προς το χρονικό σημείο «μηδέν» (t=0) δηλαδή προς το ίδιο το Mπιγκ Mπανγκ», λέει ο Bενετσιάνο. H θεωρία των χορδών προβλέπει, ότι το Σύμπαν πέρασε μια φάση επιταχυνόμενης επέκτασης από το χρονικό σημείο «μείον άπειρο» μέχρι το κατώφλι του «μηδέν». Aμέσως μετά το «μηδέν» πέρασε στην φάση της πιο επιβραδυνόμενης επέκτασης, που προβλέπουν τα μοντέλα της γενικής σχετικότητας. Σήμερα αντιμετωπίζουμε το Mπιγκ Mπανγκ από ένα νέο πρίσμα: Δεν ήταν ακριβώς «η αρχή των πάντων», αλλά η μετάβαση από την πληθωριστική επέκταση στην επέκταση, που βλέπουμε γύρω μας σήμερα, καθώς οι γαλαξίες απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο. «Tη στιγμή της Mεγάλης Έκρηξης το Σύμπαν είχε τη μέγιστη καμπυλότητα, τον μέγιστο ρυθμό επέκτασης και την μέγιστη θερμοκρασία», λέει ο Bενετσιάνο υπογραμμίζοντας ένα-ένα τα λόγια του: «Eπομένως το Mπιγκ Mπανγκ προκύπτει όχι ως ξεκίνημα, αλλά ως ένα σημαντικό σημείο καμπής στην ιστορία του Σύμπαντος». Όπως είναι φυσικό, άλλοι από τους συναδέλφους του ιταλού επιστήμονα είναι πρόθυμοι να συμφωνήσουν με την επαναστατική άποψη κι άλλοι εκφράζουν σοβαρές διαφωνίες. O Γκόρντον Kέιν, καθηγητής της σωματιδιακής φυσικής στο πανεπιστήμιο του Mίσιγκαν βρίσκει « πολύ πιθανό» το Mπιγκ Mπανγκ να αποτελεί μεταγενέστερη φάση του Σύμπαντος. Πέραν των άλλων η εκδοχή αυτή... βολεύει αφάνταστα για τις μαθηματικές εξισώσεις: μια ανεξέλεγκτα πληθωριστική «προ Mπιγκ Mπανγκ εποχή» σε συνδυασμό με άπειρο χρόνο εξηγούν απολύτως την ομοιογένεια πυκνότητας και θερμοκρασίας στο Σύμπαν του σήμερα. Όμως, το πιο δύσκολο μέρος του εγχειρήματος είναι να φανταστούμε πώς ήταν οι πράγματι αρχικές συνθήκες του Σύμπαντος- δηλαδή πως ήταν την χρονική στιγμή «μείον άπειρο». Στο κλασικό μοντέλο του Mπιγκ Mπανγκ το Σύμπαν ξεκινά από μια μοναδική, σπάνια κατάσταση, όπου η θερμοκρασία και η πυκνότητα έχουν πλέον «συντονιστεί» και έχουν ακριβώς την ίδια τιμή και στις 1.093 χωριστές περιοχές. Tο ένστικτο του επιστήμονα λέει ότι πριν από αυτή τη μοναδική κατάσταση τα πράγματα ήταν μάλλον ατάκτως ερριμμένα, πιθανώς χαοτικά. Mπορούμε να καταλάβουμε τι περίπου σημαίνει αυτό ανατρέχοντας στο παρελθόν ενός κρυστάλλου. Tα μόριά του, που βλέπουμε τόσο θαυμάσια τακτοποιημένα, κάποια εποχή βρίσκονταν σε άμορφη κατάσταση, πιθανώς υγρή. O κύκνος είχε προϋπάρξει ασχημόπαπο! «Kατά τον ίδιο τρόπο το Σύμπαν πρέπει να προέκυψε από την απλούστερη, την πιο συνηθισμένη κατάσταση, που μπορούμε να φανταστούμε», υποστηρίζει ο φυσικός του CERN. Σύμφωνα με τον Γκαμπριέλε Bενετσιάνο το «απλούστερο δυνατό Σύμπαν» είναι άπειρο σε έκταση, άδειο από ύλη, κρύο και «επίπεδο». (Aυτό το τελευταίο υποδηλώνει πολύ μικρή καμπυλότητα). O Bενετσιάνο και οι συνάδελφοί του Aλεσάντρα Mπουονάνο (πανεπιστήμιο Caltech, Kαλιφόρνια) και Tιμπό Nταμούρ (Iνστιτούτο Προηγμένων Eπιστημονικών Mελετών IHES, Παρίσι) αποκαλούν αυτή την κατάσταση «ασυμπτωτική παρελθοντική κοινοτοπία» (asymptotic past triviality). O όρος «κοινοτοπία» λύνει πολλά προβλήματα σχετικά με τις αρχικές συνθήκες του Σύμπαντος, όμως δεν δίνει πλήρη και ικανοποιητική απάντηση για τη φύση τους. Στην πραγματικότητα ένα εντελώς επίπεδο Σύμπαν δεν ταιριάζει στο μοντέλο. «Aν το Σύμπαν ήταν εντελώς επίπεδο θα ήταν κοινότοπο με έναν πολύ ειδικό τρόπο», λέει ο Bενετσιάνο. Για να λύσουν τις σχετικές εξισώσεις οι επιστήμονες καταφεύγουν σε μια χαοτική θάλασσα βαρυτικών κυμάτων (τυχαίες ταλαντώσεις στην καμπυλότητα του χώρου). Tο σίγουρο είναι πως το Σύμπαν δεν έμεινε αιωνίως κοινότοπο (σ.σ. ο αγγλικός όρος trivial έχει και την έννοια του «ασήμαντου») αλλιώς δεν θα υπήρχαμε και εμείς σήμερα. Kαθώς ο καιρός περνούσε και περνούσε (μιλάμε κυριολεκτικά για... άπειρο χρόνο) οι τυχαίες ταλαντώσεις είχαν... όλο τον χρόνο στη διάθεσή τους να δημιουργήσουν περιοχές με υψηλότερη πυκνότητα ενέργειας από τον μέσο όρο. Oπως περίπου συμβαίνει και στο σημερινό Σύμπαν, αυτές οι ταλαντώσεις έγιναν τόσο ισχυρές, ώστε δημιούργησαν μαύρες τρύπες. Στο σημείο αυτό ακριβώς γεννιέται το Σύμπαν που γνωρίζουμε σήμερα. O Bενετσιάνο υποστηρίζει ότι η εφαρμογή της θεωρίας των υπερχορδών στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας είναι ακριβώς η ίδια με την επιταχυνόμενη επέκταση, που προβλέπει η ίδια θεωρία για την προ -Mπιγκ Mπανγκ εποχή. «Tο Σύμπαν μας είναι ένα μικρό κομμάτι στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας», λέει ο Bενετσιάνο. Πράγματι τρομακτικό, αν το σκεφτεί κανείς. Σύμφωνα με τον ιταλό επιστήμονα τα γνωστά μας σωματίδια ύλης και αντιύλης (ηλεκτρόνια, ποζιτρόνια, φωτόνια) δημιουργήθηκαν από ταλαντώσεις στη γεωμετρία του χώρου. Πράγματι, σύμφωνα με την κβαντομηχανική, βαρυτικά πεδία με ισχυρές διακυμάνσεις μπορούν να δημιουργήσουν σωματίδια κάθε είδους. Eπιπλέον τα σωματίδια γεννιούνται με μεγάλη ποσότητα κινητικής ενέργειας κι έτσι εξηγείται η σταδιακή αύξηση της θερμοκρασίας. Η ''βόλτα'' ας αρχίσει

Το Οπλο του εγκληματος

2010-08-02T18:20:00.007Z

ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ
μιά μικρή ιστορία , μιά μαύρη κωμωδία

Μερικοί άνθρωποι θέλούν συνεχώς να μιλάνε. Δεν έχει σημασία τι λένε , αρκεί να λένε κάτι. Οτιδήποτε. Έστω κι’άν αυτό είναι άστοχο , αδιάφορο η
ακόμη και ανόητο. Θα μου πεις απλά οτι είναι φλύαροι . Μερικοι ναι, είναι φλύαροι , αν φλυαρία είναι η ακατάπαυστη και ανυπόφορη λογοδιάρροια , που μερικές φορές προξενεί και παθολογικής φύσης συμπτώματα στον ακροατή, όπως ζαλάδα και αίσθηση απώλειας της
συνήδησης. Όμως στην περίπτωση της Χ , η κατάσταση είχε ξεφύγει
απ αυτό το στάδιο. Στην κυριολεξία , η Χ δεν έβαζε γλώσσα μέσα, εκτός αν ήταν απασχολημένη με το “τρίτο ποδάρι“ του γκόμενου της.
Αυτή η κοπέλα θα διέπρεπε σίγουρα ως δικηγόρος . Για να την ξεφορτωθεί ο πρόεδρος δεν υπήρχε περίπτωση να μην αθώωνε τους πελάτες της ακόμη κι’αν είχαν διαπράξει και ομολογήσει δέκα φόνους εκ προθέσεως ! Για καλή τύχη όμως της Δικαιοσύνης, η Χ δεν έγινε δικηγόρος. Ούτε καν το Λύκειο μπόρεσε να τελειώσει. Εξάλλου τι να τα κάνει τα πτυχία, αφού είχε άλλου είδους προσόντα. Η φύση την είχε προικήσει με ένα κορμί με υπέροχες
καμπύλες , με ένα πανέμορφο πρόσωπο με λεπτά χαρακτηριστικά , πράσινα μεγάλα μάτια και ζουμερά σαρκώδη χείλη και με κατάμαυρα ίσια μακριά μαλλιά , τα οποία δεν είχε βάψει ξανθά, όπως σχεδόν όλες οι κοπέλες των “προδιαγραφών” της.

“ η Χ ……. Είναι μία! Μια και μοναδική!” Συνήθιζε να λέει γιά τον εαυτό της , “…….γέμισε ο κόσμος χαζές βαμμένες ξανθιές, ποτέ δεν θα γίνω μία από αυτές!”
Ετσι,με τέτοια προσόντα,θα μπορούσε άνετα να λιάζει το υπέροχο κορμι της ξαπλωμένη δίπλα σε κάποια πισίνα, περιμένοντας από τον εκάστότε δεσμό της να της παρέχει μιά άνετη ζωή. Και περίπου σε αυτή τη δραστηριότητα είχε επιδοθεί……..
Ήταν μόνο εικοσιένα κι όμως είχε κάνει κάμποσες σχέσεις. Αν τη ρωτούσες πόσες , θα σου έλεγε , αλλά όχι αμέσως.

“Περίμενε! ……. με Τον Τάκη, με τον …….. , με τον Μιχάλη, με τον Τζίμη , με τον … με τον …Μετά ο Θανάσης, ο Γιάννης , α ναι ! και ο Πάνος , και ο Μάνος … Και ο … , σύνολο έντεκα !”

θα σου έλεγε περήφανα μετά τη σύντομη ανασκόπηση του Βιογραφικού της. Ο Α λοιπόν ήταν ο δωδέκατος τυχερός που γευόταν αυτό το δώρο της φύσης στον ανδρικό πληθυσμό. Στα εικοσιτέσσερα του , μετρίου αναστήματος, με αραιά ήδη μαλλιά και κοιλίτσα, μάλλον πολύς της έπεφτε!
Όμως είχε ένα μεγάλο προσόν. Μπαμπά εισοδηματία με αξιόλογα έσοδα από ενοικιάσεις καταστημάτων και γραφείων στο κέντρο της Αθήνας. Στα χαρτιά επαγγελμα δήλωνε φοιτητης στο ΦΠΨ της
Φιλοσοφικής αλλά στην πραγματικότητα φοιτούσε στο ΞΠΠ (Ξεκοκκάλισμα Πατρικής Περιουσίας) της Κοπροσκυλιακής, και καλά έκανε εδώ που τα λέμε αφόυ και μοναχοπαίδι ήταν και γαϊδουρομαθημένο τον είχε ο μπαμπάς το μπούλη. Τα εισοδήματα του μπαμπά του είχαν λύσει σχεδόν όλα του τα προβλήματα. Όλα εκτός από ένα …….. την λογοδιάρροια της Χ.

Είχαν σχέση εδώ και τρείς μήνες. Για την Χ, που μίλαγε συνέχεια και δεν σκεφτόταν καθόλου, ήταν άλλη μία σχέση του τύπου “περνάμε καλά κι οτι
Προκύψει” . Εξάλλου ήταν πολύ νέα για να βλέπει τον κάθε δεσμό της σαν υποψήφιο γαμπρό και το βιολογικό της ξυπνητήρι για να γίνει μητέρα θ’αργούσε πολύ να χτυπήσει (αν ποτέ χτυπούσε). Αλλά για τον Α ήταν πολύ πιό σοβαρό. Η ομορφιά της , η επιτηδευμένη αφέλεια της , το νάζι της και ο αυθορμητισμός της τον είχαν τρελλάνει εντελώς σε βαθμό εξάρτησης και δεν υπήρχε για αυτόν αλλό ενδεχόμενο εκτός του γάμου. Έναν γάμο που τον επεδίωκε οχι γιατί είχε μπουχτίσει τις πολλές μέτριες γυναίκες και ήθελε νάράξει σε μια και καλή αλλα γιατί Δεν μπορούσε να φανταστει την ζωή του
Χωρίς αυτήν ούτε στιγμή. Όμως υπήρχε κάτι που τον προβλημάτιζε.
Η ακατάπαυστη πολυλογία της…….

Το ειχαν συζητήσει πολλες φορές αυτό το θέμα. Αυτή πότε έλεγε “Δεν μπορώ να το ελεγξω, μα προσπαθώ να διορθοθώ” και πότε του έλεγε θυμωμενα οτι υπερβάλλει. Ο Α δεν μπορούσε να βρει άκρη, η Χ είχε βρει τον τρόπο να τον μπερδεύει. Ομως ήταν τόσο ερωτεύμενος μαζί της που
Έλπιζε οτι θα περιοριζόταν η φλυαρία της. Κατά βάθος μπορεί να μην το πίστευε αυτό, μάλλον εθελοτυφλούσε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς….
Και η Χ επίσης ήταν τρελλά ερωτευμένη, όχι όμως με τον Α, αλλά με τον εαυτό της……
Πολλές φορές είχε συμβεί να πάνε κάπου και να μιλάει συνέχεια διακόπτοντας συνεχώς οποιονδήποτε απ΄την παρέα προσπαθούσε να πει κάτι. Κάποιες σπάνιες φορές που έκανε μικρή παύση μερικών δευτερολέπτων , αν ο Α δεν “άρπαζε” αμέσως τον λόγο συνήθιζε να του λέει “Μα πες κι εσύ κάτι! Μόνο εγώ θα μιλάω;”, κάτι που εκνεύριζε τον Α
Και σχεδόν την έβριζε, αλλά αυτή τότε εππιστράτευε τα μεγάλα της όπλα
-τσαχπινιά και νάζι- και τον ηρεμούσε ξανά. “Τι να σου κάνω που σου έχω
τόση αδυναμία και δεν μπορώ να σου κρατήσω μούτρα!” ήταν η φράση που της έλεγε ο Α και
που συνήθως σήμαινε τη λήξη του καβγά.
Κάποιο ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα κάποια Κυριακή κάθονταν οι δυό τους σε ένα καφέ στην Καστέλλα απολαμβάνοντας την πανοραμική θέα της θάλασσας του Σαρωνικού .
Είχαν παραγγείλει πριν λίγο και ο σερβιτόρος ακουμπούσε τους καφέδες στο τραπέζι, όταν χτύπησε το κινητό της Χ…….

“Έλα Λίτσα! Τι γίνεται…….Να εδώ….. Ναι….. Καστέλλα γιά καφέ…… τι; ο Κώστάς; με ποιά; …. Μη μου πείς! Απίστευτο! Κι άφησε την
Έλενα για αυτό το μπάζο …. Θεέ μου τι μαλάκας! Τι ; Ζυγός είναι αυτή;
Μα δεν θα ταιριαξουν καθόλου …… Αυτος είναι…………………….”

Ε! Εσύ! Εσύ που διαβάζεις αυτη την ιστορία! Δεν συμβαίνει αυτό που
Νομίζεις . ΟΧΙ! Η Χ δεν έκλεισε το τηλέφωνο! Απλώς αν συνεχιστεί η καταγραφή αυτής της συνομιλίας λέξη προς λέξη η ιστορία σε όγκο θα ξεπεράσέι τις πεντακόσιες σελίδες ! Κι εσύ βέβαια δεν έχεις τόσο πολύ χρόνο να διαθέσεις! Όμως ας προχωρήσουμε λίγο αργότερα για να δούμε τι κατάληξη θα έχει αυτός ο καφές.
Το χρονόμετρο στο κινητό της Χ δείχνει 47 λεπτά και 11 δευτερόλεπτα κάτω από την ένδειξη “ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΗ ΚΛΗΣΗ: ΛΙΤΣΑ “

“……. Αμά σου λέω! Προχτές σου λέω! Ναι ρε! Στην Ερμου! Μόνο ογδόντα ευρώ……. Τσάμπα… Τσάμπα…… και ζώνη ασορτί ……. Ναι , ναι αλλα σαράντα! Τίποτα……. Και γαμώ τις τιμές , τη ξέσκισα την κάρτα ….. ασέ … άσε …. Το σήκωσα όλο το μαγαζί …….”
Ο Α εν τω μεταξύ έχει μόλις ρουφήξει την τελευταία γουλιά του φραπέ
Του και έχει αρχίσει να δείχνει σημάδια βαριεστημάρας. Στο προσωπο του έχει σχηματιστεί μια γκριματσα δυσφορίας, όμοια με κάποιου που ετοιμάζεται να σηκωθεί απ΄το πασχαλινό τραπέζι έχοντας καταναλώσει μισό αρνί και μια σούβλα κοκορέτσι. Η Χ όμως εκεί , απτόητη. Σαν να μην είναι εκεί, σαν να μην υπαρχει κανείς δίπλα της , μόνο αυτή και το κινητό της τηλέφωνο, το οποίο , για κακή τύχη του Α, είχε μόλις φορτίσει πριν φύγει από το σπίτι της για να τον συναντήσει. Και η μπαταρία του κινητού
Συνεχιζεί να δίνει ενέργεια στην συνομιλια της Χ με την Λίτσα και να φορτίζει με εκνευρισμο τον Α.

%%%%%%%%%%%%%%

Το χρονόμετρο στο κινητό της Χ δείχνει 1 ώρα , 42 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα:
“Ρε Λίτσα χαζή είσαι; Αφου τα φτιάξανε στο προηγούμενο επεισόδειο , πως τώρα θα την σκοτώσει; …….. τι; που το είδα αυτό; σιγά μην περιμένω πότε θα το παίξει στο χαζοκούτι! Τα βλέπω εγώ στο Ίντερνετ πριν τα προβάλλει
η τηλεόραση, δεν θα με φάει εμένα η αγωνία! Ναι ….. σου …. Ε… ρου….ι….
α…. Λου…τζι….αρ…. εκεί!......”
Η βαριεστημάρα του Α είχε αρχίσει να δίνει τη θέση της στον εκνευρισμό . Ξαφνικά σηκώνεται από την καρέκλα του “ Μωρό μου πάω να πάρω τσιγάρα” της λέει χαμογελώντας προσποιητά ενω από μέσα του κοχλάζει σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Αρχιζει να περπατά γρήγορα, σχεδον τρέχει , ένω γύρω του έχουν ανάψει τα πρώτα φώτα. Εχει αρχισει να νυχτώνει.
“Ευτυχώς το περιπτερο είναι κάμποσος δρόμος, “ σκέφτεται βαδίζοντας επί της Βασιλέως Παυλου,κατευθυνόμενος προς την Πλατεία Αλεξάνδρας, οπου λίγο πιο κάτω βρισκεται το πλησιέστερο περίπτερο. Στο δρόμο συναντάει ζευγαράκια πιασμενα χέρι χερι που απολαμβάνουν την ρομαντικη τους βόλτα στο ημίφως . Αυτό τον εξαγριώνει ακόμη πιό πολύ.
Αρχίζει να μουρμουριζει, μέσα απ΄τα σφιγμενα δόντια του, σχεδόν μεγαλόφωνα:
“Τη μαλακισμένη! Αντί να κάνουμε τη βόλτα μας σαν άνθρωποι , αυτή κάθεται και μίλάει με τη Λίτσα για τις μαλακισμένες τις σειρές στην τηλεόραση και για το μαλακα τον Κωστα και τις χαζογκόμενες του και τα γαμημένα τα μαγαζιά στην Ερμου…..”
Προσπερνα την πλατεία, και φτάνει στο πρώτο περίπτερο, οπου κοντοστέκεται γιά λίγο.
“Όχι! Θα πάω παρακάτω για τσίγάρα” , σκέφτεται, “Θα της δώσω κι άλλο χρόνο να το κλείσει επιτέλους το αναθεματισμένο το κωλοτηλέφωνο. Δεν θα το αντέξω να επιστρέψω και να τη βρω να συνεχιζει να μιλάει.”
Συνέχισε το περπάτημα , νευρικά , γρήγορα , σαν να ήθελε να καταλαγιάσει τα νεύρα του, να επιστρέψει πιό ήρεμος
Να περάσεί όμορφα την υπόλοιπη βραδιά του μαζί της, να μην τσακωθούν.
Πέρασε το Ρολόι στο Πασαλιμάνι και προχωρώντας , χωρίς να το καταλάβει
Βρέθηκε στη Μαρίνα Ζέας. Εκεί έκρινε ότι έπρεπε να γυρίσει πίσω.
“Λείπω είκοσι λεπτά, και άλλα είκοσι μέχρι να γυρίσω σαράντα, πιστεύω οτι
θα έχει τελειώσει! Τι άλλο πια να πουνε με τη χαζο-Λίτσα!” σκέφτηκε.
Άφου πήρε τσιγάρα στο πιό κοντινό περίπτερο, αρχισε το δρόμο της επιστροφής. Με σβέλτο βήμα ξανά, αλλά πιο ήρεμος. Είχε κάπως καλμάρει.
Σκεφτόταν οτι στις αρχές δεν ήταν έτσι. Ή μάλλον έτσι ήταν αλλά δεν το είχε καταλάβει. Απλά είχε αφεθεί στην ομορφιά της και στην γοητεια της.
Δεν τον ενδιέφερε τιποτε άλλο από το να είναι μαζί της . Να την φιλάει , να την αγκαλιάζει και να γαμιούνται χωρίς όρια . Όμως σιγά σιγά η φλυαρία της είχε αρχίσει να τον ενοχλεί. Δεν μπορούσε να αρθρωσει κουβέντα, τον διέκοπτε αμέσως και άρχιζε την λογοδιάρροια σαν πολυβόλο.
Ολόκληρες προτάσεις τις ξέρναγε μονομιάς, κατά ριπάς , χωρίς ανάσα.
Ο Α χαμογέλασε καθώς σκεφτόταν πως μια μέρα της είχε πει μέσα σε νευρικά γέλια “ Μωρό μου Το ταλέντο σου πάει χαμένο. Θα έπρεπε να είχες γίνει εκφωνήτρια στο Ραδιόφωνο!” Η απάντηση της ήταν ένα γλυκό χαμόγελο όλο νάζι που πολύ του άρεσε . Αν όμως δεν ήταν τόσο τυφλωμένος απ΄το πάθος του Για αυτήν θα μπορούσε να είχε διακρίνει ένα ανεπαίσθητο συνοφρύωμα Γεματο μοχθηρία που σε ελεύθερη μετάφραση στα Νέα Ελληνικά από την Γλωσσα του Σωματος σήμαινε: ¨Α ! Ωστε κάνουμε και κρύα αστειάκια! Θα δεις τι έχεις να πάθεις από δω και πέρα! Δεν θα φταίω εγώ! Εσύ με προκάλεσες! ......”
Μ’αυτές τις σκέψεις διέκρινε από μακριά τα φώτα από το καφέ όπου κάθονταν. Οι σερβιτόροι είχαν ανάψει τα ρεσώ πάνω στα τραπέζια και
Μεσ΄το φως απ΄το κεράκι που άναβε στο τραπεζι τους διέκρινε αμυδρά την
Μορφή της .Οσο πλησίαζε η αγωνία του μεγάλωνε. Θα είχε άραγε κλείσει το τηλέφωνο; Πλησίασε και ξαφνικά αφησε να ξεφύγει ένας αναστεναγμός ανακούφισης . Διέκρινε πλέον καθαρά τα χερια της , δεν κρατούσαν τίποτα, και το όπλο του εγκλήματος (λέγε με κινητό) ήταν πάνω στο τραπέζι. ‘Ενιωσε τέτοια χαρά που με μιας σβήστηκαν όλα τάρνητικά συναισθήματα για αυτήν. Ξαφνικά ήταν πάλι το μωρό του, που ήταν τέλειο σε όλα και που δεν είχε ύπάρξει ποτέ φλύαρη ή πολυλογού!
Αυτή μόλις τον είδε χαμογέλασε και σαν να μην συμβαίνει τίποτε τον ρώτησε γεμάτη ειρωνία:

“ Μπορώ να μάθω που ήσουνα τόση ώρα και με παράτησες εδώ πέρα μόνη μου; Τι είμαι εγώ; η γυναίκα σου ή καμμιά πουτάνα; ή μήπως νομίζεις οτι θάνέχομαι τέτοια συμπεριφορα; Ας γελάσω! Ποιός νομίζείς οτι είσαι ρε; Παιδάκια σαν και σένα εγώ τα τρώω για πρωινό. Πρόσεξε κακομοίρη μου …… πρόσεξε !Γιατ'ι…. γιατί ….
Άντε μην ανοίξω το στόμα μου!......”
Τώρα εσύ που διαβάζεις αυτή την ιστορία, κατάλαβες βέβαια ότι η
Χ συνέχισε την λογοδιάρροια της αλλά μην ανησυχείς, δεν θα περιγράψω άλλο, είπαμε ότι δεν θα φάμε όλη την ώρα μας με
Φλυαρίες…

Ο Α έμεινε στον τόπο κοιτάζοντας την σαν χαζός.
Ήθελε να της πει τόσα πολλά(αν πρώτα κατάφερνε να τη διακόψει). Να της ρωτήσει πως τολμά να έχει το θράσος να ζητάει κι από πάνω τα ρέστα που τον αγνόησε μιλώντας με τις ώρες στο κινητό με τη Λίτσα , να την βρίσει επιστρατεύοντας το πιό χυδαίο λεξιλόγιο που ήξερε , να της πει στο διάολο πια , σε βαρέθηκα εσένα και την πολυλογία σου και το θράσος σου , μπούχτισα πιά, αρκετά, ως εδώ, δεν υπαρχείς πιά για ΄μενα , τελειώσαμε , χωρίζουμε.

Δεν έβγαλε λέξη. Ασυναίσθητα το χέρι του κινήθηκε προς το τραπέζι. Έπιασε το κινητό . Αστραπιαία το πέταξε με όλη του τη δύναμη προς
Το μέρός της. Άκουστηκε ένας υπόκωφος, ξερός κρότος, σαν να κοπανάς καρπούζι γιά να δεις αν είναι καλό. Την είχε πετύχει στο κεφάλι, στο μέτωπο. Καθισμενη όπως ήταν στην καρέκλα της έγειρε πίσω και κατέρρευσε με πάταγο στις πλάκες του πεζοδρομίου. Τα όμορφα πράσινα μάτια της πάγωσαν, έγιναν γιάλινα. Δεν θα ξαναμιλούσε ποτέ πιά.

******************************

Η πόρτα του υπνοδωμάτιου του Γ άνοιξε απότομα. Μέσα στο μισοσκόταδο η μικρόσωμη γριά όρμησε σαν σκιά μεσ΄ στο δωμάτιο. Ο Γιωργάκης ξύπνησε τρομαγμένος. Πριν καλά-καλά προλάβει να καταλάβει τι συμβαίνει γύρω του , ένιωσε ένα τράβηγμα και έναν φρικτό πόνο στο κεφάλι.
Η γριά τον είχε αρπάξει απ΄τα μαλιά. Τον τράβηξε μ΄όλη της τη δύναμη
και τον πέταξε απ΄το κρεβάτι. Αρχίσε να τον τραβάει, να τον σέρνει έξω απ΄το δωμάτιο. Συνέχισε να τον σέρνει στα κρύα μάρμαρα του διαδρόμου σαν να ήταν ένα σακκί με πατάτες αρκετά βαρύ για να το σηκώσει. Έστριψε δεξιά στον διάδρομο και άνοιξε με δύναμη την πόρτα του μπάνιου, συνεχίζοντας να σέρνει το παιδί απ΄τα μαλλιά. ΄Εχωσε το άλλο της χέρι στο καλάθι με τ'άπλυτα και πήρε από μέσα ένα λευκό βρακί με καφέ λεκέδες. Άρχισε να το κραδαίνει απειλητικά προς το μέρος του Γ.
«Κωλοπαίδι του κερατά!» τσίριξε μανιασμένα, «Χέστηκες πάλι! Τώρα θα σου τα δώσω να τα ΄φας!»
Με μια απότομη κίνηση του έχωσε το λερώμένο εσώρουχο στο στόμα συνεχίζοντας να στριγγλίζει.
«Π'ανάθεμα το μαλάκα τον πατέρα σου και την καριόλα τη μάνα σου!
Άλλη δουλειά δεν είχανε να κάνουνε! Άνοιγε η προκομμένη τα πόδια για να καλοπερνάνε αυτοί για να σε ξεπεταξουν και να σε φορτώσουν σε ΄μένα! Για να με παιδεύεις! Παλιομπάσταρδο!»
Ο Γ ένιωσε τις βρωμιές μεσ΄το στόμα του και το στομάχι του κλώτσησε προς τα επάνω. Μόλις η γριά τράβηξε το βρακί απ΄το στόμα του και άφησε ελεύθερα τα μαλλιά του, το παιδί γύρισε το κεφάλι του προς το πάτωμα κι΄έκανε εμετό. Η γριά τον βούτηξε απ΄τα μαλλιά ξανά και του έστρεψε το κεφάλι προς το μέρος της.
«Αν ξαναχεστείς θα σου τσακίσω τα κόκκαλα! Μ'ακούς ; Μαλακισμένο!» συνέχισε να ουρλιάζει φτύνοντας. «'Αντε μη σε στείλω
από εκεί που'ρθες! Άι στο διάολο!» . Και τελειώνωντας την φράση της
σήκωσε το χέρι της και τον χτύπησε στο πρόσωπο.
Από τη μύτη του παιδιού άρχισε να τρέχει αίμα.
Η γριά χαλάρωσε τα δάχτυλα της, αφήνοντας το κεφάλι του παιδιού να
Πέσει στο χαλάκι μπροστα απ΄τη μπανιέρα.
«Και μην διανοηθείς να κλάψεις, γιατί θα σε κάνω κομματάκια! Άντε πλύσου τώρα!» τον διέταξε με λαχανιασμένη , ψυχρή φωνή. Έφυγε με αργά βήματα απ΄το μπάνιο φανερά εξαντλημένη. Η λιγοστή ενέργεια που είχε μέσα της είχε ξοδευτεί όλη στο να «συνετίσει» τον Γ.
Το παιδί έμεινε στο πάτωμα ακίνητο , σοκαρισμένο , κρατώντας την ανάσα του, με το πρόσωπο γεμάτο ακαθαρσίες, εμετό, σάλια και αίματα.
Ήθελε να κλάψει, να φωνάξει, μα σε ποιόν;
Ήθελε να μιλήσει, να ζητήσει βοήθεια, μα από ποιόν;
Τρομοκρατημένος μήπως τον ακούσει η γριά και βάζοντας όλη του τη δυναμη έπνιξε ένα λυγμό .
Σαν ένα άναρθρο «Γιατί;»
Όμως όσο κι αν προσπάθησε, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα που άρχισαν να τρέχουν σιωπηλα απ΄τα κατακόκκινα μάτια του στα μελανιασμένα του μάγουλα ……..

Μιχάλης Μανιάς

Ειναι αργα

2010-06-14T16:49:00.002Z

Πεθαινα , εκαιγομουνα ,
ξεραθηκε ο λαιμος μου,
δεν ηθελα να πιω νερο,
μα να΄σουνα εμπρος μου

τι χρησιμευει ο χρυσος,
τα πλουτη, τα διαμαντια
αφου την ωρα που πονω
λειπουν τα δυο σου ματια.

Ολα τα πλουτη μιας ζωης
μου μοιαζουν "μπιχλιμπιδια",
εσ' ησουνα ο θησαυρος
οπου ποτε δεν ειδα.

Τι χρησιμευουν τα λεφτα
κι ολες οι απολαυσεις,
αν μια αγαπη αληθινη
στο δρομο δεν προφτασεις.

Σεβντας

2010-05-30T17:07:00.007Z

Ενας σεβντας νυχθημερο
σου τυρανναει το μυαλο.
Ουδεποτε αλλη φορα
δεν ενοιωσες τοσα πολλα.
Θα εισαχθεις κοντολογις
σε αιθουσα εντατικης.
Μα κανε κρατει και θα δεις

Πως ειναι κριμα για μια γυναικα
μεσ'την καρδια σου να'χεις σεβντα,
δεν εχει υπαρξει ουτε για δειγμα
μια που ν'αξιζει πραγματικα.

Υπο το κρατος της ψυχρης
αν το κοιταξεις λογικης,
δεν θα αργησεις για να το δεις.
Πως η αγαπη μοιαζει παιγνιδι
που οι δυο γνωριζουν τον νικητη
πως οτι νοιωθεις εσυ για εκεινη,
οσα κι αν δινεις, αδιαφορει...

απο την Σκια

Παντα μαζι

2010-05-18T13:45:00.005Z

Τα ματια σου μια σαιτια
τρυπησαν την καρδια μου,
μα μ'εσωσες μ'ενα φιλι
που σ'εφερε κοντα
μου.

Την ζηση μου την περασα
μ'εσενα μονο ταιρι.
και οσο θα ζω αγαπη μου
θα σου κρατω το χερι.

Αν ειναι μονο μια ευχη
να πραγματοποιησω,
θελω σαν ξαναγεννηθω
παλι να σε γνωρισω...

απο την ΣκιΑ

Η ζωη μου χαριστηκε

2010-04-21T18:59:00.007Z

Τοσα χρονια σε γυρευα,
ησουν μια οπτασια.
Μα το γνωριζα θα'σουνα
στη ζωη μου η μια.
Ηρθε η ωρα σε αντικρυσα,
βρηκα την αγκαλια σου.
Και στο μελλον σ'ακολουθω,
σαν πνοη σαν σκια σου.

Τοσες νυχτες στα ονειρα
την μορφη σου ειχα πλασει.
Και η ζωη μου χαριστηκε,
με ασπαστηκε η πλαση...

απο την ΣκιΑ

Aν Τελειωσαμε

2010-04-08T18:15:00.005Z

Με πενα απ' αορατο μελανι
μου εγραψες "για παντα σ' αγαπω".
Μα σβηστηκε σαν εφτασε το βραδυ
που πηγα με λαχταρα να το δω.

Η σκεψη μου δεν φευγει απο κοντα σου
κι ελπιζω ν'αναι παλι αληθινα,
τα λογια, τα ολογλυκα φιλια σου,
το παθος να βρεθουμε αγκαλια.
Μα αν τα παντα ειναι τελειωμενα,
θερμα γονυπετης παρακαλω,
ας παψουμε να ζουμε σ'ενα ψεμα
και χωρια ας βαδισουμε απο δω...

απο την σκια

Oταν μια αγαπη εχει τελειωσει...

2010-03-24T23:02:00.005Z

Οταν μι' αγαπη εχει τελειωσει
δεν εχει νοημα να το αγνοεις.
Οτι εχει φυγει δεν θα γυρισει
και πρεπει γρηγορα
να το σκεφτεις.
Παντα ξημερωμα ερχεται παλι
και ειναι η νυχτα προσωρινη,
βγαλ'το σκοταδι απ' τη καρδια σου
και καλωσορισε μια νεα Αυγη...

απο την Σκια

Το κοριτσι του παρτι

2010-02-04T18:12:00.005Z

Το κοριτσι του παρτι
που χορευαμε ωρα,
την ξανα'δα και τωρα
τοσα χρονια μετα.

Το κοριτσι του παρτι
που το ειχα φιλησει
κι ειχε η ωρα κυλησει
με τους δυο αγκαλια.

Ποσες γιορτες; ποσα παρτι;
και τι χαρες.
Δεν υπηρξε ξανα.

Και φιλια, αγκαλιες,
λογια τρυφερα
κατα βαθος κενα.

Μα ειναι τωρα μπροστα μου
με κοιτα, την κοιτω.
Και πετρωνει η καρδια μου ,
δεν μιλα, δεν μιλω.

Μια φωνη την φωναζει
και εκεινη γυρνα,
αποστρεφει το βλεμμα,
χανεται μακρια...

απο την ΣκΙΑ

ο Παραδεισος μας

2010-01-25T15:44:00.007Z

Φτανει μι'αποφαση να παρεις μονο,
οτι θα ζησουμε οι δυο μαζι
και ο παραδεισος μας περιμενει
σε ενα πρασινο μικρο νησι.

Σε ενα κοσμο ονειρεμενο
διχως κακια, διχως πληγες.
Εκει θα ζησουμε, θα σε προσμενω
χωρις φαντασματα απο το χθες.

Ας το πιστεψουμε, δεν ειναι ψεμα,
ειν' η αγαπη μας μικρος θεος
και ο παραδεισος μας περιμενει,
για μας τον εφτιαξε , ετσι κι αλλιως...

απο την ΣκΙΑ

Στιγμιοτυπο

2009-12-12T17:48:00.005Z

Ενα στιγμιοτυπο στο εργο της ζωης σου
ημουν ,μα θυμησου τ' ομορφοτερο!
Η ταινια θολωσε, γεμισε με χιονι,
εχεις μεινη μονη, το χειροτερο!
Ξαναγυριζεις ολο πισω την ταινια
και ολο βλεπεις αυτη τη στιγμη την μια...

ειπε η Σ Κ Ι Α

Θα μου φέρεις πίσω τη μαμά μου;

2009-12-04T23:14:00.003Z

Πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει η ζωή σου; Για τον 7χρονο Ιρακινό Ομάρ Αντέρ, ένα λεπτό ήταν αρκετό. Τόσο κράτησε η βροχή από αμερικανικές σφαίρες που γάζωσαν το αμάξι της οικογένειάς του, σκότωσαν τη μητέρα του και τον άφησαν παραμορφωμένο.

Ήταν δύσκολο να κοιτάξω τον Ομάρ στα μάτια. Τα σημάδια που του άφησε στο πρόσωπο και το σώμα του ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν τόσο έντονα. Πριν από τρία χρόνια Αμερικανοί στρατιώτες άνοιξαν πυρ στο αυτοκίνητο που μετέφερε αυτόν και την οικογένειά του. Ο Ομάρ βγήκε από το φλεγόμενο όχημα με εγκαύματα στο κεφάλι και στα χέρια. Έχασε το δεξί του αυτί, τον αντίχειρα και τον δείκτη από το δεξί του χέρι. Το έγκαυμα στην αριστερή του παλάμη ήταν τόσο έντονο που ο αντίχειράς του είχε κολλήσει στο δέρμα του. Σήμερα, μαλλιά φυτρώνουν μόνο στο αριστερό μέρος του κρανίου του. Στη δεξιά πλευρά το δέρμα του μοιάζει με τσιγαρόχαρτο, γεμάτο αυλάκια από τη μάχη που έδωσε με τη φωτιά.

Ένα απόγευμα όμως στο Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης ο Ομάρ με έκανε να χαμογελάσω. Υπερκινητικός, ζωηρός, με δίψα για ζωή. Έτρεχε ξυπόλητος στο γρασίδι και κυνηγούσε τα περιστέρια σε ένα πάρκο την ώρα που μιλούσα με τη βοήθεια ενός διερμηνέα στον πατέρα του, τον Σαμπάχ.

Πατέρας και γιος βρίσκονται εδώ και τρία χρόνια στη Βοστώνη. Με τη στήριξη της μη κυβερνητικής οργάνωσης Νo Μore Victims («Όχι άλλα θύματα») ο Ομάρ χειρουργείται στο Νοσοκομείο Παίδων και ο Σαμπάχ σχεδιάζει το μέλλον των παιδιών του μακριά από την κόλαση του πολέμου. «Δόξα τω Θεώ που ήρθα στην Αμερική και βρήκα βοήθεια. Δεν μπορώ να αλλάξω ό,τι έγινε. Δεν έχω μίσος για κανέναν. Τουλάχιστον εδώ είμαστε ασφαλείς», λέει ο Σαμπάχ και διηγείται πώς τραυματίστηκε ο Ομάρ στο Ιράκ.

Η ενέδρα
Ήταν 8 Ιανουαρίου του 2006 όταν η οικογένειά του ξεκίνησε από τη Μοσούλη για τη Βαγδάτη. Η γυναίκα του Σαμπάχ ήθελε να επισκεφτεί τους συγγενείς της. Τους περίμενε γιορτινό τραπέζι και ανοιχτές αγκαλιές, όμως το βαν που τους μετέφερε δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του.

Κοντά στην πόλη Σαμάρα ο Σαμπάχ ξύπνησε από τον κρότο των αμερικανικών όπλων. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Οι σφαίρες βροχή. Σύμφωνα με την εκδοχή του αμερικανικού στρατού, ο οδηγός του οχήματος δεν είχε σταματήσει σε σημείο ελέγχου και οι στρατιώτες άνοιξαν πυρ. Ο Σαμπάχ έκανε το σώμα του ασπίδα για να σώσει τον Αλί, τον μεγαλύτερο γιο του. Δέχτηκε τρεις σφαίρες στην πλάτη και μια στο χέρι. Το αμάξι είχε τυλιχτεί στις φλόγες. Στο μπροστινό κάθισμα η γυναίκα του Σαμπάχ νεκρή. Στην αγκαλιά της ο Ομάρ πάλευε με τη φωτιά. Ο Σαμπάχ κατόρθωσε να βγάλει τους δύο γιους του από το βαν. Γύρισε πίσω για να πάρει το πτώμα της γυναίκας του. Αμερικανοί στρατιώτες και Ιρακινοί αστυνομικοί τον ακινητοποίησαν. Του πέρασαν χειροπέδες. «Δεν είμαστε τρομοκράτες, είμαστε πολίτες!», φώναζε.

Μέσα σε λίγα λεπτά όλα είχαν τελειώσει και οι Αμερικανοί ζητούσαν συγνώμη από τον Σαμπάχ. «Δεν ξέρω γιατί το έκαναν, γιατί μας πυροβόλησαν. Οι Αμερικανοί στρατιώτες φοβούνται και πυροβολούν ό,τι κινείται», λέει ο Σαμπάχ που από την ημέρα της ενέδρας άρχισε αγώνα δρόμου για να βοηθήσει τον Ομάρ.

Ο ΣΑΜΠΑΧ μεγάλωσε σε ένα σπίτι με 11 αδέρφια. Πριν από τον πόλεμο δούλευε στο Ιράκ ως σιδεράς και έμενε στους γονείς του μαζί με τη γυναίκα του και τους δύο γιους του. Σήμερα κάνει μαθήματα αγγλικών στη Βοστώνη, ενώ ο Ομάρ πηγαίνει σε σχολείο μουσουλμάνων όπου διδάσκεται αγγλικά, αραβικά και μαθαίνει να διαβάζει το Κοράνι.

Όσο περνάει ο καιρός οι απορίες του Ομάρ πληθαίνουν. «Πότε θα αποκτήσω μαλλιά σαν και τα δικά σου;», ρωτάει. «Θα μου φέρεις πίσω τη μαμά μου;», λέει συχνά με παράπονο. Όταν ολοκληρωθούν οι εγχειρήσεις μπορεί να κρύψουν τα σημάδια στο σώμα του.

Τι θα γίνει όμως με αυτά στην ψυχή του; Ένα βράδυ ο Ομάρ έμεινε στο σπίτι φίλων της οικογένειας στη Βοστώνη. Η γυναίκα που τον πρόσεχε έκαψε το ψωμί που έψηνε στο φούρνο. Όταν το είδε ο Ομάρ ρώτησε:

«Ήταν και αυτό μέσα στο αμάξι;».

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009 στην εφημεριδα ΤΑ ΝΕΑ

Το φεγγαρι γελα

2009-11-11T19:38:00.005Z

Oταν ηρθες ξανα
μια βραδυα με φεγγαρι
το δικο σου φιλι
με ανεστησε παλι.

Μα ο χρονος πολυς
οπου ησουν χαμενη
κι η δικη μου ζωη
εμοιαζε πεταμενη.

Σε αγκαλιαζω σφιχτα
και φοβαμαι μην τυχη
να'σαι ονειρου μορφη
και χαθεις μεσ' την ληθη.

Το ρολοι κτυπα
κι η αγκαλια μου ειναι αδεια.
Το φεγγαρι γελα
με εμε τοσα βραδυα...

απο την Σκια

O Αληθινος

2009-10-26T19:00:00.007Z

Που θα ριχνατε το βαρος, πως θα χαρακτηριζατε εναν ανθρωπο χαρισματικο, με αισθηση του χιουμορ, κοσμογυρισμενο, με ανεση στις ξενες γλωσσες, που οπως ειναι φυσικο, ολα αυτα τα προσοντα εξασφαλεισαν την επιτυχημενη πορεια του στον χωρο του τυπου.
Τι θα λεγατε αν θα γνωριζατε οτι ο κυριος αυτος δεν δισταζει "να βαζει εν ψυχρο χερι"στις υφισταμενες του δημοσιογραφηνες, ακομα και μπροστα σε τριτους, θεωροντας μαλλον φυσικο οτι πρεπει να το απολαμβανουν, η αλλες φορες να απευθυνεται παλι σε υφισταμενους του , ανεξαρτητως φυλου, με χυδαιο υβρεολογιο για ασημαντες αφορμες.
Η οτι θεωρει τους νεαρους σε ηλικια βοηθους, που παντα υπαρχουν στα δημοσιογραφικα γραφεια, τον καταλληλο στοχο για να εκτονωνεται οταν δεν υπαρχει κατι αλλο.
Τι θα λεγατε αν μαθαινατε οτι υπαρχει ατομο που "οικονομησε" οργανικο προβλημα εφ' ορου ζωης, απο τα χρονια της αναγκαστικης συμβιωσης στον χωρο της εργασιας μαζι του, σαν συνεπεια του απροσμετρητου αγχους του. ( εξι διαφορετικα φαρμακα , για να μπορει να τρεφεται και να χωνευει κανονικα ).
Περι τινος προκειται ταχα
α) Διχασμενη προσωπικοτητα;
β)Υποκριτης;
γ).....ας βαλουμε μια επιεικη ... λεξη ζωον;
η δ) μια συνηθισμενη περιπτωση.
Γεγονος ειναι οτι οι ανθρωποι των media , αφηνουν να φτασει σε μας, (οσο ειναι δυνατον), η ξεσκονισμενη, καθαρη, γιαλιστερη τους εικονα, και ολοι μας αναφωνουμε οταν ακουμε κατι τετοιο, μα τι λες αυτος ειναι απο τα "καλα παιδια"...

Σκιτσο Κωνσταντινος Σκλαβενιτης ,κειμενο απο την ΣΚΙΑ

Οι Ανεμομυλοι

2009-10-24T18:44:00.006Z

Τι κι αν πάντα προσπαθούσα το καλύτερο να κάνω,
και με όλους του ανθρώπους να'μαι πάντα ευγενικός;
Τι κι αν είχα συνηθίσει πάντοτε εγώ να χάνω,
και σε κάθε πονηριά τους να'μαι υποχωρητικός;

Τι κι αν έτρεχα για όλους όταν είχανε ανάγκη.
Τι που απ'το υστέρημά μου έδινα και στους φτωχούς;
Πάντα υπήρχε μεταξύ μας ένα αδιάβατο φαράγγι,
πού'μοιαζε θαρρείς σπαρμένο όλο βράχους κοφτερούς!

Τι κι αν έκανα κουράγιο κι έδειχνα μακροθυμία,
σ'όλες τις αχαριστίες,σε κάθε τους εγωισμό;
Πάντα ήταν μουτρωμένοι κι έδειχναν απροθυμία
έστω και μια καλημέρα να μου πουν το πρωινό!

Τι κι αν όλα αυτά συμβαίνουν;Δρόμο εγώ δεν θα αλλάξω!
Κι ώσπου να'βρω έναν Σάντσο,μοναχός θα περπατώ!
Ανεμόμυλους θα ψάχνω μήπως και τους υποτάξω,
για ν'αλλάξουμε τον κόσμο όσο αυτό είναι εφικτό!

απο τον Μιχαλακη (το ποιημα δημοσιευσε ο Κηφησιωτης ταλαντουχος φιλος μας στον ιστοτοπο BLOGTHEA, το μεγαλυτερο φορουμ στην Ελλαδα , με 46000 μελη, που συνεχως αυξανονται...

Φοβαμαι...

2009-10-22T17:32:00.005Z

Τι κι αν σε βλέπω, τι κι αν το χέρι μου αγγίζεις
καμιά φορά νομίζω σαν όνειρο πως θα μου σβήσεις
και θα μ’ αφήσεις μες στο σκοτάδι
και θα πνιγώ στης μοναξιάς το βαθύ το πηγάδι.
Φοβάμαι καμιά φορά που σε κρατώ αγκαλιά
πως αν ανοίξω τα μάτια μου θα ‘χω χέρια αδειανά,
θα μου λείπεις ξανά, θα σε ψάχνω αλλά
δε θα σε βρίσκω, ψυχή μου, σ’ αυτή τη γη πουθενά.
Γιατί να μη μπορώ μες στα φιλιά σου να μένω,
να κλαίω, να χαίρομαι εκεί μέσα και ποτέ να μη βγαίνω,
και να μην έχω αυτό το φόβο
πως ό,τι ζήσαμε μαζί ήτανε μια στιγμούλα μόνο.
Κρυώνω κι όμως δεν έχει χειμώνα
φέρνω στο νου μου ξαφνικά τη ζεστή σου εικόνα
κι είναι όπως πρώτα, είσαι στο πλάι μου,
είσαι ο ήλιος μου ξανά και ξανά το φεγγάρι μου.
Έλα, μη φεύγεις, μείνε αυτή τη φορά
κουράστηκα να δακρύζω, κουράστηκα αρκετά.
Σκέψεις περνάνε και με πονάνε
και δε στο κρύβω, γλυκιά μου, ότι ακόμα φοβάμαι.

Φοβάμαι μήπως μια μέρα θα χαθείς
και μείνω μόνη στη μοναξιά μου.
Φοβάμαι μήπως μια μέρα μ’ αρνηθείς
και μείνει άδεια η αγκαλιά μου.

Κάθε φορά που μου λείπεις ένα αστέρι πεθαίνει
κι είναι ο ουρανός μου ζεστός και η ματιά μου θλιμμένη,
κανείς δεν καταλαβαίνει, νιώθω μόνος στο πλήθος
τους μιλάω γι’ αγάπη, μα αυτοί μου λένε για μίσος.
Ίσως κάποια μέρα στη θέση μου να ‘ρθουν
με το τραγούδι μου αυτό να καταλάβουν μπορούν.
Μα δεν πειράζει, εσύ μου φτάνεις
η μεγαλύτερη κατάρα ό,τι αγαπάς να χάνεις.
Μια χάρη ζήτησα κι εγώ απ’ το Θεό
να σε φέρει εδώ κοντά μου λίγο για να σε δω
κι αυτός με έσωσε, μάλλον θα μ’ ένιωσε
κι απ’ τον Παράδεισο, μικρή μου, μέσα στην κόλασή μου σ’ έστειλε.
Μα είναι ανυπόφορα εδώ καμιά φορά
φοβάμαι δε θα τ’ αντέξεις και θα μου φύγεις μακριά.
Μα όπως και να ‘χει, κράτα ένα δάκρυ
αυτό που κύλησε ξανά απ’ του ματιού μου την άκρη.
Μέσα εκεί να με ψάχνεις όταν θες,
όταν με έχεις ανάγκη κι είναι πολλές οι πληγές
και θα εμφανίζομαι, κοντά σου θα ‘μαι
κι όσο θα είμαστε μαζί πλέον δε θα φοβάμαι.

Φοβάμαι μήπως μια μέρα θα χαθείς
και μείνω μόνη στη μοναξιά μου.
Φοβάμαι μήπως μια μέρα μ’ αρνηθείς
και μείνει άδεια η άγκαλιά μου.

Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι
φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι
τη μέρα που θα φύγεις…

Στίχοι: Dj Sanjuro
Μουσική: Dj Sanjuro
Πρώτη εκτέλεση: Dj Sanjuro

Ιος του Μποστ: Ποληορκια βουλευτων εντος κυνοβουλιου

2009-10-04T08:09:00.008Z

Εχθες που συνεδριαζαν οι αντιπροσοποι μας.
και εις την Βουλην χοιριζοντο την τυχη την δικη μας,
ηρχισε να μαζευεται στα μαβρα ενδεδημενον
πληθος Ελληνων πωλητων πολυ αγρηεμενον.

Ησυχως εναπεθεσαν προ του αγνοστου στρατιωτου
τσουγκρανας και αλλα οργανα του Ελλυνος αγροτου.
Λιμενεργατε ακουμπισαν ενοπιον τον τσολιαδον
Εν βιντζι, τροχαλιας τρεις κι επτα μεγαλον καδον.

Εκ Κρητης ηλθον συντεκνοι μετα κηρτων μαχερων,
κουμπουρια, βολια, δικανα κι ολοι σουγιαδες φερον.
Να κι οι βαμβακοκαλλιεργητε με τα τρακτερ των ουλα
Ιδου κε ορδε φυτητικαι φοροντες την κουκουλα.

Εις βουλευτης αργοσχολος ορον εκ παραθηρου
Τρεχει γοργως στην εθουσα τρεμον εξ ολοκληρου:
"Πηγενε στον προθιππουργον " λεγει εις εν κλητηραν
κε σφηρα του το συνθημα "βαρβαροι επι θηραν".

Σπευδει ο κλητηρ ο αμοιρος, γονυκλινης ο πους του,
σκηβει προς τον Καραμανλη και ομιλη στο ους του.
Μολις αφτος τον ηκουσε , παιρνει θεσιν ορθηαν:
"πεδγια φοναζει εντρομος, " ληγο την σηνεδριαν!"

"Τερμα οι διαξηφισμοι , ας παφσομεν τα μιση!
Εξο μαζευτηκε ο Λαος κε λεει να μας ...ληντσαρη!".
"Δεν κανει ρημα αυτο σωστην" λεει ο Καρατζαφερης.
και το ΛΑΟΣ στο στομα σου να μην ξαναπροφερης!"

"Γιωργο , ας τ' αφησομεν αυτα , κε ας συνεργασθωμεν,
ολοι μας κηνδυνευομεν να καταποντισθωμεν".
"Να η επαρατος Δεξηα , φοναζει ο Παπανδρεου,
να γινουν τορα εκλογε, σας το ζητο εκ νεου!".

"Πεδγια, ας ηρεμησομεν", τους λεει ο Κωστακης.
Το θεμα ειναι σοβαρο. Που ειναι ο Μαρκογιαννακης;"
"Εδο , Αρχηγε, μην χολοσκας", του απαντα εκηνος.
"Εθεσα εμπρος το σχεδηον, στο λεω ιππευθυνος.

"Πηρα το αεροδρομηον, οπου υπαρχει πηατσα,
και δεκα εληκοπτερα ερχοντε εις την ταρατσα.
Με την γνωστην εις ολους μας μεθοδο Παλεοκωστα,
θα σοσωμεν τους βουλεφτας, κι εσενα ακωμα Κωστα!"

Ανεπνευσε ο Καραμανλης, μα κρηος υδρως τον πιανη.
" Ο Παλεοκωστας εξηπνε, ηξερε τι να κανη.
Εσυ μεγαλε Ελληνα πριν να ρεζηλεφθωμεν
μηπως γνωριζεις να μας πεις ΠΟΥ θα προσγηοθωμεν;"

δια χειρος ΤΑΣΟΥ ΜΠΟΥΝΤΗ, Καθηγητη Πανεπιστημιου.
δημοσιευθεν εις το τευχος 188 του περιοδικου ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ του κυριου ΜΙΧΑΛΗ ΣΤΑΦΥΛΑ, το λογοτεχνικο περιοδικο φυλλων λογου, τεχνης και πολιτιστικης καλλιεργιας ιδρυθει το 1936, βρισκεται εις την τριτην περιοδον του, στον εικοστον πρωτον χρονον του και το παρον τευχος ειναι το τελευταιον εις την σειραν : Σεπτεμβρης-Οκτωβρης 2009

σημειωσις: δια τους εκφραζωντες την αποριαν , καλα τη φωτογραφια ετοποθετησεν ο oberon,
ειναι το εσωτερικον μιας φτωχικης λιμουζινος. ΧΧΧμμμ , δεν ξερω ακριβως την αιτιαν, κατι εις το υποσυνειδητον μου το επεβαλεν...

Πολιτικαντης

2009-10-04T07:55:00.003Z

Πολιτικαντης

Δειλα ξεκινησες, μα τα καταφερες, στο σωματειο σου να 'σαι αρχηγος.
Οσοι σε γνωριζαν, για σενα ελεγαν : "δικος μας ανθρωπος κι ειναι σωστος."
- -Πολλα τα λογια σου, λιγα τα εργα σου, μα τα καταφερες, να κι η βουλη.
Προς το καλυτερο τα παντα αλλαξανε,
τωρα ξεκινησες νεα ζωη.

- -

Ολα οσα ελεγες , με μιας τα ξεχασες, μονος σαν βρεθηκες πα στη σκηνη,
τωρα δοκιμασες ,και σου καλαρεσε, τι γευση εχουνε οι αστακοι.
- -Κι οσοι φωναζουνε και σου θυμιζουνε οτι ξεκινησες οπως αυτοι,
δηθεν δεν τ'ακουσες, η δεν στο ειπανε, η καποιο προβλημα εχεις στ' αυτι.

- -Τωρα περπατημα, καλο για αθληση, ειναι συνηθεια που ειχες χθες.
Εχεις την βιλα σου και το αμαξι σου, την απαστραπτουσα την Μερσεντες. -
-Ολοι οι φιλοι σου , που χρονια γνωριζες, οταν σε βλεπουνε δεν σου μιλουν.
Καινουργιους εκανες , που εχουν δυναμη και ουτε κοπτεσαι που την αντλουν. -

-Το μονο προβλημα, ειν' η θητεια σου, πως βραχυπροθεσμα ειναι μικρη.
Πολυ θα γουσταρες να'ταν ισοβια, να σε χαιρομαστε σαν βουλευτη...

- απο την ΣΚΙΑ

Συναισθηματα

2009-10-01T21:51:00.007Z

Τι να σου δωσω; μου πηρες πνευμα και καρδια
κι απο αισθηματα πολλα, δεν τα καταφερα κατι απο ' μενα να γλυτωσω.
Τι να σου δωσω;

Oλα οσα ειχα με μιας μου τα πηρες.
Σου τα'χω δωσει με απλοχερια.
Τωρα προσμενω κι εσυ να μου δειξεις
οτι στ' αληθεια εχεις καρδια.

Το ξερω θα'ρθω μπροστα καποια μερα
στην καμαρα σου την σφαλιστη.
Εκει που κρυβεις τα παντα οσα νιωθεις
μα σε κανεναν δεν εχεις πει.

κι αν περασω και 'βρω κρυμμενη
λιγη αγαπη σε μια γωνια,
δεν θα γυρεψω κατι για μενα
απο κανεναν και πουθενα.

Τι να σου δωσω; μου πηρες πνευμα και καρδια
κι απο αισθηματα πολλα, δεν τα καταφερα κατι απο ' μενα να γλυτωσω.
Τι να σου δωσω;

απο την Σκια

Ερχονται στιγμες

2009-09-26T12:09:00.007Z

Ερχονται στιγμες που το μυαλο μου πλημμυριζει με μορφες,
ερχονται στιγμες που βρισκεσαι παλι κοντα μου σαν εχθες

και αναρωτιεμαι που να' σαι τωρα
και αν το βρηκες οτι αγαπας.
και αναρωτιεμαι αν τα θυμασαι
τα καλοκαιρια μας, η τα ξεχνας.

Ερχονται στιγμες που οι σκεψεις
ειναι φωτεινες σαν ηλιαχτιδες.
ερχονται στιγμες που νοσταλγω
και τα ελατωματα που ειχες.

Και ειναι τοτε που με πειραζει
το 'τι ο χρονος ολα τα αλλαζει
και ειναι τοτε που γραφω στιχους
για να γεμισουν τους αδειους τοιχους.

Ερχονται στιγμες που το μυαλο μου πλημμυριζει με μορφες,
μα πρωτου τις δω, ολες αλλαζουν στη δικη σου στο λεπτο...

απο την ΣΚΙΑ

Μια Πιστα απο Φωσφορο

2009-09-24T15:14:00.003Z

Αν ήτανε το έδαφός σου πρόσφορο
θα σου 'φτιαχνα μια πίστα από φώσφορο
με δώδεκα διαδρόμους
δώδεκα τρόμους
με βύσματα κι εντάσεις φορητές
με πείσματα κι αεροπειρατές

αν ήτανε η αγκαλιά σου όαση
θα σου 'φερνα δισκάκια για ακρόαση
στο λίκνισμα της άμμου
στάλα η καρδιά μου
κι η διψασμένη μου ψυχή στρατός
και πάνω της ζωής ο αετός

Όνειρα - όνειρα
φλόγες μακρινές μου
Του φευγιού μου όνειρα
κι άγνωστες φωνές μου

Κοιμήσου εσύ κι εγώ θα ονειρεύομαι
σαν ήσυχος θεός θα εκπορεύομαι
απ΄τ΄άσπρο σου το χιόνι
δίχως σεντόνι
στα νύχια του κακού τη νύχτα αυτή
κι ο θάνατος λυπάται να κρυφτεί

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Ποσες Συγγνωμες

2009-09-24T15:08:00.004Z

Ήρθες μέσα στη ζωή μου
Σαν καταιγίδα
Ήρθες για να μου γνωρίσεις
Όσα δεν είδα
Ήρθες για να βάλεις χρώμα
Μες στην ζωή μου
Μα δεν ήρθες τη κατάλληλη στιγμή μου

Για πες μου πόσες συγνώμες θες
Για πες μου πόσα χατίρια θες
Να σου χαρίσω για να σαι εδώ
Τα λάθη μου τώρα μετρώ

Για πες μου πόσες συγνώμες θες
Για πες μου πόσα χατίρια θες
Να σου χαρίσω για να σαι εδώ
Τις νύχτες που σ’ αναζητώ

Ήρθες μέσα στην ζωή μου
Σαν μια πυξίδα
Να μου δείχνεις και να γυρίσεις
Άλλη σελίδα
Ήρθες για να βάλεις χρώμα
Μες στην ζωή μου
Μα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή μου

Στίχοι: Σίμος Κουσκούνης
Μουσική: Νίκος Βαργεμέζης
Πρώτη εκτέλεση: Ηλίας Μαρκέτης

H Xελιδονοφωλια

2009-09-23T12:05:00.005Z

Ηταν ενα χελιδονι που εφτιαξε μια φωλια
στη βεραντα του σπιτιου μας οταν ειμαστε παιδια.

Και καθε Ανοιξη με την δικη του χελιδονουλα,
χαρας τιτιβισμα μεσ' την μικρη μας τη βεραντουλα.

Ομως υπηρχαν και παιδια,που επαιζαν στην γειτονια
αδιαφορωντας για τα δυο μικρα πουλια.

Ετσι σκεφτηκαν μια φορα
να ριξουν πετρες στη φωλια
κι δυο ψυχουλες επεταξαν μακρια.

Το πρωτο μαθημα πως τα ωραια λιγο κρατουν,
αφου περιμενα, μα παντα ματαια παλι να' ρθουν...

απο την ΣΚΙΑ

Ψευδαισθηση

2009-09-16T18:28:00.008Z

Στο καραβακι οταν στεκομουν στην σιδερενια την κουπαστη
στο καθε κυμα ενα δελφινι και η δικη σου η μορφη

Μια ψευδαισθηση ησουν για 'μενα,
μονο ενα ψεμα φανταχτερο.
Που ειχα στολισει και ομορφηνει
με του μυαλου μου το ιδανικο!

Οταν κοιτουσα για τοσα βραδυα σαν μαγεμενος τον ουρανο,
ενα αστερι το προσωπο σου,απ' ολα τ' αλλα πιο φωτεινο...

Μια ψευδαισθηση ησουν για 'μενα,
μονο ενα ψεμα φανταχτερο.
Που ειχα στολισει και ομορφηνει
με του μυαλου μου το ιδανικο!

απο την ΣΚΙΑ

H Mαγικη καμαρα

2009-09-15T18:36:00.009Z

Στη μαγικη την καμαρα την πορτα σαν περασεις
θα δεις τοσα παραξενα που αμεσως θα τα χασεις.
Σαν την Αλικη που'πεσε μεσ' του λαγου την τρυπα
θ' αναρωτιεσαι συνεχως τι ειναι αυτο που βρηκα;

καθε ιστορια μαγικη που σ' ειχε νανουρισει
κι ομορφα ταξιδευοντας σ' ειχε γλυκοκοιμησει
σαν σ' εβαζε η μητερα σου παιδακι στο κρεβατι
στο φτερωτο που ανεβαινες της φαντασιας Ατι,
μολις στη καμαρα θα μπεις, ευθυς θα ζωντανεψει
και θα σκεφτεις που να το πεις ;και ποιος να σε πιστεψει;

Θα δεις εκει πριγκιπισσες πανω σε κολοκκυθες,
θα δεις ποντικια να μιλουν σαν βγαινουν απ' τις τρυπες.
Την μπαλαρινα τη μικρη μαζι με τον στρατιωτη
που τοσο αγαπηθηκαν στην πρωτη τους την νιοτη.
Που αν και ηταν ψευτικα, ζωντανεψαν μια μερα
και αποφασισαν μαζι πως θα τα βγαζουν περα.

Θα δεις τον χρονο που κυλα ξαφνου να σταματαει
και καθε δειχτης ρολογιου στα πισω να γυρναει.
Θα δεις τα γκριζα σου μαλλια παλι να παιρνουν χρωμα.
Θα γινεις εικοσι χρονων και πιο μικρος ακομα.
Θ' αποφασισεις στη στιγμη πως δεν γυριζεις πισω
και θα σκεφτεις "στα γρηγορα την πορτα να σφραγισω"...

απο τηνΣΚΙΑ

Θαλασσινο αγερι η αναμνηση σου

2009-09-14T12:39:00.006Z

Δροσοσταλιδες οι στιγμες που περασα κοντα σου
και αυρα καλοκαιρινη το χαδι, τα φιλια σου.
Και οπως οι σταλαγματιες χαθηκαν μεσ' το χωμα,
ετσι χαθηκανε κι αυτες , μαραθηκαν σαν κλωνια.

Εμοιαζαν σαν της Ανοιξης γιορτασι μεσ' τη φυση
που ηρθε ο Χειμωνας ο βαρυς με παθος να γκρεμισει.
Μα οσοι αληθεια αγαπουν για παντα τις κρατανε,
η θαλπωρη σαν συντροφια, στα χρονια που περνανε.

Βρισκονται παντοτε μαζι, Μαης και Καλοκαιρι
και ανθη απο κερασιες και θαλασσας αγερι.
Μαζι μ' ενα χαμογελο που ελαμπε σαν τον Ηλιο
αυτες τις ομορφες στιγμες που ειχα τον κοσμο φιλο...

απο τηνΣΚΙΑ

Δυο βολτες, δυο σφαλιαρες

2009-08-26T20:25:00.017Z

Περασε ο Δεκαπενταυγουστος, σε λιγο εκτος απο ελαχιστους αδειουχους του Σεπτεμβρη ο "καθε κατεργαρης θα ειναι παλι στον παγκο του".
Θελωντας να συνοδεψω το πρωινο μου καφεδακι με τσιγαρο. Και ζωντας πλεον οπως και οι υπολοιποι Ευρωπαιοι σε αντικαπνιστικο καθεστως, ανεβηκα στον φιλο μου τον Διονυση που το μαγαζακι του ειναι για "καπνιζοντες". Και καθησε να μου κανει παρεα. Εκει μιλησαμε για δυο σφαλιαρες και γι δυο βολτες. Ξεκιναω με τις δευτερες που αφορουν εμενα. Οντας στην δεκαετια του εξηντα νηπιο, καποια μερα εθνικης εορτης (το 1964 μαλλον), ο πατερας μου με πηρε να δω την παρελαση. Αυτη ειναι η πρωτη βολτα και ειναι χαραγμενη για παντα στο μυαλο μου. Θα περνουσε η αμαξα με τον βασιλια και την βασιλισσα και πολυς κοσμος ειχε συγκεντρωθει για να δει το θεαμα. Χαρακτηριστικη εικονα τα αστραφτερα ασημι κρανη των τροχονομων, που επιαναν μια απιθανα μεγαλη σειρα στα παιδικα μου ματια. Νιμιζα οτι ειναι ατελειωτοι. Αλλωστε αυτους μονο ειδα και ποδια, πολλα ποδια. Εχεται δει στα cartoons που δειχνη ο σκηνοθετης την σκηνη απο τα ματια του ζωου που πρωταγωνιστει, ο Σνουπι για παραδειγμα εβλεπε μονο τα ποδια και τα παπουτσια των ανθρωπων . Ετσι και εγω (4μιση στα 5) αφου ο πατερας μου δεν με σηκωσε ουτε μια φορα στους ωμους του.( ουτε οταν ο κοσμος ξεσπασε σε ιαχες επειδη η αμαξα περνουσε πλεον απο μπροστα μας με σηκωσε). Κι ετσι παρατηρουσα την σειρα απο παπουτσια (τα οποια ολα βεβαια τα φορουσαν ποδια). Νομιζω θα' πρεπε να το κανει , δεν θα ' πρεπε;
Τελος παντων το χειροτερο ηταν οτι εκει στα καλα καθουμενα οπως καθομουν μια απαισια σφηκα βρηκε εμενα απο ολο αυτο το τεραστιο πληθος που ειχε συγκεντρωθει. ( μαλλον ενα παιδι 5 χρονων εχει το καταλληλο τρυφερο δερμα για τσιμπημα, θα σκεφτηκε πριν το κανει η σφηκα). το τσιμπημα ηταν στο αριστερο ματι στο "πηγαδακι". Θυμαμαι ο πατερας μου με πηγε στην γωνια εβγαλε το μαντηλι του απο την τσεπη και με εβαλε να κανω "πιπι" στο μαντηλι και μετα να το χρησιμοποιησω σαν κομπρεσα στο ματι μου. Επειδη ειχε αμμωνια .
Για εναν τουλαχιστον μηνα εμεινα με το ματι κλειστο απο το πρηξιμο και ντρεπομουνα να περασω την πορτα, να μην με δουν τα παιδια της γειτονιας και με κοροιδευουν.
Η δευτερη και τελευταια βολτα με τον πατερα μου ηταν στο ΣΙΝΕΑΚ , εναν παιδικο κινηματογραφο στην πανεπιστημιου. Εκει μας υποδεχτηκε μια κοπελλα με ομορφη στολη,(η ταξιθετρια) και μας οδηγησε με ευγενεια στις θεσεις μας. Με μαγεψε το μικρο σε διαρκεια φιλμ με τον τρελλο λαγο μπαγκς-μπανι, τον νταφι και τον πορκι, η κανονικη ταινια ηταν ενα ασπρομαυρο western , που το εβρησκα πληκτικο. Τι εντυπωσιακα χρωματα! τι ταχυτητα στην πλοκη! Ποσα πολυχρωμα αστρακια γεμιζαν την οθονη σε καθε κτυπημα μεταξυ των ηρωων. Απο τοτε ο κυρ. Μαριος μου υποσχοταν πολλες φορες, θα παμε! ομως δεν ξαναπηγαμε ποτε. Μαλιστα μια φορα το ζητησα και μου ειπε -"μολις φαω θα παμε". Ο ενθουσιασμος και η χαρα που ενιωσα πηγαν περιπατο , γιατι μετα το φαγητο και το κρασακι αυτο που χρειαζοταν ηταν ενας καλος υπνος και οχι να τρεχει με τον πιτσιρικα απο το χερι στο κεντρο της Αθηνας για "μικυ-μαους".
Εκεινη την ημερα , αφου το ειχα "δεσει", ξερεται ολοι πως τα παιδια σε αυτη την ηλικια θεωρουν δεδομενο οτι οι υποσχεσεις των μεγαλων θα τηρηθουν, κι ετσι κολλημενος με αυτο πλανταξα στο κλαμα και η μητερα μου αγκαρεψε μια μεγαλυτερη εξαδερφη μου να με παει στον υπαιθριο κινηματογραφο ΑΥΡΑ στην περιοχη μας στην ΝΕΑ ΕΛΒΕΤΙΑ. Δεν ηταν αυτο που ηθελα βεβαια , αλλα ο υπεροχος ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ σαν κουρεας που στην αυλη του εχει κρυμμενο θησαυρο και οι ναζι που τον εχουν θαψει σκαρφιζονται διαφορα για να του τον παρουν, με εκανε να ξεχασω τον BUGS...

Kαι παμε στις δυο σφαλιαρες. Μικρος ο Διονυσης απο αγροτικη οικογενεια εδινε παντα με προθυμια το παρον σε ολες τις αγροτικες εργασιες της οικογενειας. Σαν παιδι ομως μερικες φορες χρειαζοταν κινητρο. Οταν ηρθε η εποχη της αποκομιδης των φιστικιων ,με την επακολουθουμενη μεταφορα τους στον εμπορα για να τα πουλησουν, η μητερα του του εδωσε αυτο το κινητρο, του υποσχεθηκε οτι μολις τελειωσουν το μαζεμα τη μεταφορα και την παραδοση, θα παρει ρουχα και παπουτσια. Ο μικρος Διονυσης οντας ο τελευταιος σε επαφη με τον εμπορα και εχωντας χρηματα στα χερια, θεωρησε αυτονοητο οτι θα επαιρνε ρουχα. Πηγε και αγορασε πουκαμισο, μπλουζα, παντελονι και παπουτσια και φορωντας τα γυρισε χαρουμενος στο σπιτι. Στα οχτω μας χρονια ολοι πιστευουμε στην ειλικρινεια των μεγαλυτερων. Ποσο μαλλον αν προκειται για τους γονεις μας. και ΠΛΑΦ το χαστουκι απο την μαμα.
- Ποτε εμαθες να μαγειρευεις τοσο καλα φιλε ; τον ρωτησα. Παντρεμενος με μια θαυμασια γυναικα και νοικοκυρα, την κυρια Ζωη απο τα 25 kαι με τεσσερεις γιους ειναι για μενα ενας απο τους πλουσιοτερους ανθρωπους του κοσμου ο Διονυσης. Προσωπικη μου αποψη, μια τετοια οικογενεια ειναι καλυτερο αγαθο απο ολο το χρυσαφι του κοσμου.
- Ειχα δει την μανα στη κουζινα, μου απαντησε. Παρακολουθουσα τι εκανε και πιστευα οτι ηξερα τι πρεπει να κανω. Η πρωτη φορα που μαγειρεψα ηταν στην ιδια ηλικια στα οχτω, συνεχισε.
Μια μερα ηταν ολοι μητερα, πατερας, παππους , γιαγια στο χωραφι και θα τελειωναν με την δυση του ηλιου. Ετσι σκεφτηκα να τους φτιαξω να φανε το μεσημερι. Πηγα και πηρα σαρδελλες, τις τηγανισα, αφου τις αλευρωσα καλα, τις εβαλα σε μια κατσαρολα και ξεκινησα για το χωραφι. Ομως μου ειχε διαφυγει κατι σημαντικο, δεν ειχα βγαλει τα λεπια. Η ευχαριστη εκπληξη ολων, μετατραπηκε σε φωνες της μανας, μολις ειδε το αποτελεσμα και σε σφαλιαρα. Ενω ο παππους , συνεχισε να τρωει αταραχος, βγαζοντας με προσοχη τα λεπια. Ε! γυναικα μη κτυπας το παιδι, ειναι μονο οχτω χρονων και εκατσε και εκανε ολο αυτο για μας. Και εγω στενοχωριεμαι για τα χρηματα που χαθηκαν, αλλα τι να κανουμε, την υγεια μας να εχουμε. Ειπε ο πατερας μου, συνεχισε ο Διονυσης. Και αυτη ηταν η δευτερη σφαλιαρα...

απο την ΣΚΙΑ

ενδειξη ελεους η χαριστικη βολη

2009-08-20T19:23:00.005Z

Αγριοτητα χωρις οικτο
Ο ηττημενος μονομαχος στο Κολοσσαιο ζητουσε να του χαριστει η ζωη υψωνοντας το αριστερο χερι. Αν οι θεατες σηκωναν τους αντιχειρες και φωναζαν missum ο αυτοκρατορας συνηθως του εδινε χαρη. Σπανιο αλλα συνεβαινε. Ακομη και στο πιο απανθρωπο θεαμα που επινοησε ποτε ο ανθρωπος για να διασκεδαζει, ο αδυναμος ειχε μια ελπιδα να επιζησει. Ο ματαντορ ομως δεν χαριζεται ποτε στον τρομαγμενο και νικημενο ταυρο. Αληθεια , εχει προοδευσει απο τοτε η ανθρωποτητα η απλα φωναζει jugula σαν τον ρωμαικο οχλο , απαιτωντας οχι μονο αιμα αλλα και θανατο για θεαμα; Μαλλον το δευτερο ισχυει, γιατι η ενδειξη ελεους ειναι πια το coup de grace, η χαριστικη βολη δηλαδη. ...

Αναδημοσιευση απο την εφημεριδα ΤΑ ΝΕΑ Πεμπτη 2ο-8-2009

To Mετεωρο βημα της Μοταλα

2009-08-17T19:13:00.003Z

Ειχε πατησει ναρκη στα συνορα της Ταιλανδης τον Δεκαπενταυγουστο του 1999. Χειρουργηθηκε μερικες μερες αργοτερα. Το τεχνητο ποδι που της φτιαξει δεν μπορουσε να χρησιμοποιηθει απο τους γιατρους γιατι οι πληγες της αργουσαν να επουλωθουν. Δεκα χρονια μετα και ενω η 48χρονη Μοταλα δεν εγκατελειψε ποτε τις μικρες καθημερινες της συνηθειες , οπως το μπανιο και την ηλιοθεραπεια, απεκτησε μονιμο προσθετο ποδι.
Πιθανον λοιπον θα μπορουσε να ειναι αναμεσα στις φιναλιστ του διαγωνισμου ομορφιας "Μις Ναρκη", που διοργανωνει ο Νορβηγος θεατρικος και κινηματογραφικος σκηνοθετης Μοrteen Traavik λαμβανοντας χορηγιες απο διαφορους οργανισμους, μεταξυ των οποιων και την Ευρωπαικη Ενωση. Ακουγεται μακαβριο αλλα ο στοχος ειναι να γινει σαφες οτι ολοι εχουν δικαιωμα στην ομορφια και την ελπιδα... Γιατι οχι και η ελεφαντινα;

αναδημοσιευσις απο την εφημεριδα "ΤΑ ΝΕΑ" Δευτερα 17 Αυγουστου 2009...

Αγαπη

2009-08-15T20:40:00.005Z

Ας μενει η αγαπη διχως ορισμο....

«Τη διεκδικουσε η θαλασσα και η αμμος,μα εκεινη ξαπλωσε
σ ενα βραχο,ντυμενη τιποτα...Μια κουρασμενη νεραιδα
καταδικασμενη στην ομορφια της...
Ο ερχομος
ακυρωνει την προσμονη,αδικωντας την πολλες φορες....»

«Μονο το αρωμα σου δε λεει να χαθει,μια με προσπερναει
μια μ ακολουθει...»

«Τα βηματα οταν ακους και τα γνωριζεις,δεμενος μα ελευθερος
βαδιζεις...εκει η αγαπη κατοικει..»

«Οταν η απουσια δεν ειναι χωρισμος,τοτε η αγαπη φορει τα καλα της.
Τι ειναι μια στιγμη μπροστα στην αιωνιοτητα;
...ειναι οπως μια σταγονα στον ωκεανο...
Ναι,αλλα μια σταγονα ξεχειλιζει το ποτηρι...»

«Οσο απεχει το μαθαινω απο το διδασκομαι,
τοσο απεχει το ξεχνω απο το αρνουμαι...»

«-Τοσος ουρανος φεγγαρι μου,παλι πηρες τον ιδιο δρομο;
-Τον ιδιο,γιατι ακομα δεν τον εμαθα....»

«-Που ακουμπησες τα λευκα σου φτερα και εγιναν γκριζα;
ρωτησε μια πεταλουδα στον γλαρο...
-Περασα απο τη σκεψη ενος πικραμενου...»

«Ρωτα η ελευθερια την αγαπη.
-Τα φτερα που σου χαρισα τι τα εκανες και ερχεσαι παλι
με τα ποδια;
-Τα χω,αλλα οποτε τα φορεσα,τα εχασα στο δρομο...
-Κριμα,γιατι στο υψος που σου ταιριαζει μπορεις να
πας μονο με τα δικα μου φτερα...
Πεταξε οσο πιο ψηλα μπορεις,
τα υψη δε σκοτωνουν..
τα χαμηλοπεταγματα πονανε και πληγωνουν...»

«ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ»

Η Πιο Ομορφη Καρδια

2009-08-15T19:52:00.006Z

Στην πλατεια μιας μακρινης πολης,ειχε σταθει ενας νεαρος
και περηφανευοταν οτι ειχε την ομορφοτερη καρδια.
Οι περαστικοι θαυμαζαν την καρδια του που ητανε τελεια.
Δεν υπηρχε ουτε ενα σημαδι,το παραμικρο ψεγαδι πανω της.
Κι ολοι τοτε συμφωνησαν πως ηταν οντως η πιο ομορφη
καρδια που ειχαν δει ποτε τους.
Ο νεαρος ηταν πολυ περηφανος και κορδωνοταν για την ωραια
του καρδια.
Ξαφνου,ενας γερος πλησιασε το νεαρο και ειπε:
«Ομως η καρδια σου δεν πλησιαζει την ομορφια της
δικης μου καρδιας»
Ο κοσμος αλλα και ο νεαρος κοιταξαν την καρδια του
γεροντα.Χτυπουσε δυνατα,αλλα ηταν γεματη ουλες
και σημαδια,
υπηρχαν σημεια που φαινοταν οτι ειχαν κοπει κομματια
και στη θεση τους ειχαν τοποθετηθει αλλα
που δεν ταιριαζαν ομως καλα,με αποτελεσμα να
υπαρχουν πολλες δαντελωτες ακρες..
κι αλλου υπηρχαν σημεια με βαθια χασματα....
Οι ανθρωποι κοιταζαν ο ενας τον αλλο,πως ειναι
δυνατον να ισχυριζεται αυτος οτι η καρδια του ηταν
ομορφοτερη,σκεφονταν..
Ο νεαρος κοιταξε την καρδια του γερου,ειδε τα χαλια της
και γελασε.
’Πλακα μας κανεις;Για κανε συγκριση αναμεσα στη δικια
σου καρδια και τη δικη μου
η δικια μου ειναι τελεια,ενω η δικια σου ενα ματσο ουλες
και δακρυα...’
«Μαλιστα ειπε ο γεροντας.Η δικη σου καρδια δειχνει τελεια.
Ομως δε θα αλλαζα ποτε τη δικη μου καρδια με τη δικη σου.
Κοιταξε.....
Καθε ουλη αντιπροσωπευει καποιον που του δωσα την αγαπη μου,
κοβω ενα κομματι της καρδιας μου και του το δινω
και συχνα μου δινει ενα κομματι της δικης του καρδιας,για να
μπει στη θεση του αδειου μερους της καρδιας μου....
αλλα επειδη τα κομματια δεν ειναι ακριβως τα ιδια,εχω
μερικες αγκαθωτες ακρες,που ομως
λατρευω
γιατι μου θυμιζουν την αγαπη που μοιραστηκα.
Μερικες αλλες φορες,εχω δωσει κομματια της καρδιας μου
κι ο αλλος δε μου εδωσε πισω ενα κομματι της δικης του...
Αυτα ειναι τα αδεια χασματα..
ξερεις...το να προσφερεις την αγαπη σου εχει καποιο
ρισκο.
Παρολο που αυτα τα χασματα πονουν,παραμενουν ανοιχτα..και μου
θυμιζουν την αγαπη που εχω για αυτους τους ανθρωπους.Κι
ελπιζω
πως καποια μερα θα γυρισουν παλι κοντα μου και θα γεμισουν
τους αδειους χωρους που περιμενουν....
Βλεπεις λοιπον τι θα πει πραγματικη ομορφια;»
Ο νεαρος σταθηκε σιωπηλος.
Με δακρυα να τρεχουν αργα στα μαγουλα του,προχωρησε
προς τον γεροντα,
απλωσε το χερι του μεσα στην ομορφη νεανικη καρδουλα του
και εκοψε ενα κομματι της.
Το προσφερε στο γεροντα με χερια που ετρεμαν..
Ο γεροντας απλωσε τα χερια του και πηρε αυτη τη προσφορα...την εβαλε
στην καρδια του,και μετα πηρε ενα κομματι της δικης του
ταλαιπωρημενης καρδιας και το εβαλε πανω στην πληγη της καρδιας
του νεαρου.
Ετσι εμειναν και στη καρδια του νεου καποιες αγκαθωτες ακρες.
Αμεσως ο νεαρος κοιταξε την καρδουλα του που δεν ητανε πια τελεια
ηταν ομως ομορφοτερη απο οποιαδηποτε αλλη
αφου ολη η αγαπη απο την καρδια του γεροντα
ξεχειλιζε τωρα απο την δικη του καρδια....

Τελευταια Φορα

2009-08-15T15:21:00.005Z

Σ ενα χαρτι,ολες οι πληγες
τις εγραψα για να ναι καθαρες
με κοκκινο
βαζω αυτες που εχω απο σενα
εχω γεμισει πολλες σελιδες
κι εσυ μου λες να εχω ελπιδες
να αγαπηθουμε απ την αρχη
δε θα τ αφησω να συμβει

Τελευταια φορα τα δικα σου σκαλια
ανεβαινω
και φτανω στο τερμα
παλι φευγω απο δω μ ενα βημα αργο
κι οδηγω
στο αντιθετο ρευμα

Το ονειρο τρεχει σα νερο
αχ και να ηταν καθαρο
δε φταις εσυ
ουτε κι εγω
η μοναξια μας φταιει
του καθενος μας η καρδια
αλλα τραγουδια λεει κρυφα
μη με μαλωνεις σαν παιδι
’’τωρα μαθαινω τη ζωη’’

Τελευταια φορα τα δικα σου σκαλια
ανεβαινω
και φτανω στο τερμα
παλι φευγω απο δω μ ενα βημα αργο
κι οδηγω
στο αντιθετο ρευμα
τελευταια φορα...

ΣΤΙΧΟΙ:ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΟΥΝΑΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ:ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΡΜΗΝΕΙΑ:ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ

Λογια της Σιωπης

2009-08-15T14:59:00.004Z

Κραταμε στο σκοταδι,πανω σου πιο σφιχτα
να ακουγεται η καρδια οταν ζηταει το χαδι
Κραταμε και θυμησου,ψεματα μη μου πεις
τα λογια της σιωπης διαβαζω στο κορμι σου

Τοσο πολυ σ αγαπω
που μπορει και να μαθω μακρια σου
για σενα να ζω
Τοσο βαθια σ αγαπω
που μπορει και να αντεξω
μακρια σου να
ζω

Να ξερες πως ποναει το τελευταιο φιλι
κι ακομα πιο πολυ οταν σε προσπερναει
Αν ειναι να μου δωσεις τετοιο φιλι πικρο
δωσ μου το να το πιω,διχως να μετανιωσεις

Τοσο πολυ σ αγαπω
που μπορει και να μαθω μακρια σου
για σενα να ζω
Τοσο βαθια σ αγαπω
που μπορει και να αντεξω μακρια σου
να ζω

τοσο πολυ Σ ΑΓΑΠΩ..

ΣΤΙΧΟΙ:ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ
ΣΥΝΘΕΣΗ:ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ
ΕΡΜΗΝΕΥΤΡΙΑ:ΕΛΕΝΗ ΤΣΑΛΙΓΟΠΟΥΛΟΥ

και παλι παιδι

2009-08-15T13:49:00.006Z

Ειμασταν ακινητα και αμιλητα αγαλματα
ειμασταν αγελαστα,χανει οποιος γελα....
Γελασες...και κερδισα,και ετσι μες τα χειλη
σου εζησα.
Γελαγες...και κερδιζα,σ εχασα μετα....

Κι αν μεγαλωσα,κι αν με τη ζωη μου μαλωσα
αν ερχοσουνα
μες τα δυο σου ματια θα αλλαζα
θα γινομουνα
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΙΔΙ

Ειμασταν ακινητοι,απ το χρονο ασυγκινητοι
ειμασταν ανικητοι....χασαμε κι οι δυο

Κι αν μεγαλωσα,κι αν με τη ζωη μου μαλωσα
αν ερχοσουνα
μες τα δυο σου ματια θα αλλαζα
θα γινομουνα
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΙΔΙ

ΣΤΙΧΟΙ:ΝΙΚΟΣ ΜΩΡΑΙΤΗΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ:ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
ΕΡΜΗΝΕΙΑ:ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΣΙΡΑΣ

Το Νησι

2009-08-14T18:44:00.005Z

Ονειρεμενο το νησι κι αφεντες του οι ψαραδες.
Ρουχα 'ασημενια υφαινουνε στα σπιτια του οι κυραδες.
Εχει απ' ολους τους Θεους τον Ερωτα κοντα του,
αφου τους αλλους νικησε το πηρε αγκαλια του. Η πρασινη η χωρα του γεματη κυπαρισσια,
καθε στενο σοκακι του, αγορια και κοριτσια.
Χρυσα ειναι τ' ακρογιαλια του και αργυρο το κυμα.
Ειναι οι κορες του Θεες, με λαγνο καθε βημα.

Εχει τον ουρανο αδελφο, τον ηλιο για πατερα.
Δυο χιλιαδες χρωματα το λουζουν καθε μερα. ...

απο την ΣΚΙΑ

Aλλος Θεος

2009-08-14T18:22:00.005Z

Πως της γυναικας η μορφη
φερνει στους ανδρες ταραχη
και με φιλια τους τελειωνει τη ζωη;

Στο θολωμενο μου μυαλο
να βρω μια λυση προσπαθω,
μα ομως γι' αυτο να καταληξω δεν μπορω.

Πως γινεται αντιληπτο
το τι σημαινει θηλυκο;
Kι αν εχει γινει απ' τον ιδιο τον Θεο.

Η ειναι γεννημα κακου
καποιου αλλοπροσαλλου Θεου,
που αυτος τους ανδρες τους μισει
γι' αυτο την εστειλε στη Γη.

Γι' αυτον μια κορη κι αδερφη
που την αγαπησε πολυ
και στεμμα εφτιαξε ακριβο
στο ιδιο του το αρχοντικο,

την εβαλε στα δεξια
και μας κοιταζει και γελα,
γιατι την ντυνει στα χρυσα
κι η απονη ολημερις μας τυραννα...

απο την ΣΚΙΑ

Ωρα την ωρα

2009-06-29T20:33:00.004Z

Ολα εχουν διαλυθει κι εχουν σκορπισει
στα περατα του χρονου εχουν χαθει
κι ωρα την ωρα εδω θα σταματησει
το τραινο που αναποφευκτα θα' ρθει.

Θαρθει για να μας παρει απο το τελος
για της ανυπαρξιας την αρχη
ενω στα χειλη του ενας "σαρδονιος γελως"
βουβος και πετρωμενος θα χυθει.

Σ' αυτες τις ωρες που η ψυχη το σωμα
στην αποβαθρα ριχνει της ζωης
και οι ζωντανοι το σερνουνε στο χωμα

Εσυ που φευγεις τιποτα να πεις
δεν εχεις σ' οσους απομενουν
και το ιδιο τελος οι αμοιροι προσμενουν.

Γιωργος Λιακος (1911-1983)

Δημοσιευμενο στο περιοδικο ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Μαρτιος-Απριλιος 2008.
και στο ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2009, εκδοσεων Κωστα Βαλετα.

Πεπρωμενο

2009-06-28T10:32:00.009Z

Του κοσμου , παντοτε οριζε η βια τα πεπρωμενα
κι απ' τον χαμο τοσων ηρωων ανιδεων και φτωχων,
τροπαια φρικης το αδικο υψονωντας περνουσε,
το ματωμενο γραφοντας τραγουδι των καιρων.

Γι' αυτο , τα γονατα λυγουν εδω και η περηφανεια
σερνει, στη λασπη γερνοντας, μετωπο και καρδια,
εδω των θεων τα αγαλματα και των ηρωων , στεφανια
το αισχος το φορουν και πορφυρη χλαμυδα, τη σκλαβια.

Κι οσο το ξυλο πελεκα , τη θαλασσα να πλευσει
και τον τροχο του επινοει στην ερημο μπροστα
ο νεος πρωτογονος , αυτος, που παει να ταξιδεψει
στου εναστρου δεους την αγνωστη κι ασωτη μοναξια

κι οσο ανεβαινει ο θορυβος της μηχανης στα χαη,
τοσο η ψυχη, στην αβυσσο απορριχνει τα φτερα
και σβηνουν απ' τα ματια μας, δακρυων κι αιματων λασπη,
του ονειρου και του οραματος την αμετρη χαρα.

Ειν' ευθραυστα ολα εδω, ευτελη, μικρα και διχως βαθος,
οι μεγαλοστομες ιαχες των βραχυβιων θεων,
βροχη διαττοντων, που περνα στο ανυποψιαστο συμπαν
και που στη νυχτα των νεκρων κατρακυλα ψυχων.

Γιωργος Λιακος (1911-1983)

αυτο το αριστουργηματικο ποιημα βρισκεται στην συλλογη ποιηματων Διαττοντες του Γιωργου Λιακου και ειναι επισης δημοσιευμενο στο ανθολογιο 2009, εκδοσεων Κωστα βαλετα .

Ποιητης της γενιας του τριαντα, γεννηθηκε στην Μυτιληνη το 1911. Στην Αθηνα ηρθε το 1937 και εργασθηκε σε διαφορες επιχειρησεις ως λογιστης. Ηταν μελος της Εταιρειας Ελληνων Λογοτεχνων και επαιρνε συνταξη λογοτεχνικη.
Ο κριτικος Μπαμπης Κλαρας απο τις στηλες της φιλολογικης "Βραδυνης" εγραψε το 1963: "Αληθεια πως μενουν αγνωστοι τετοιοι ποιητες;", για τον Γιωργο Λιακο που πεθανε στην Αθηνα το 1983.
Επισης ο κριτικος Αλεξανδρος Αργυριου στο περιοδικο "Ελευθερα Γραμματα" το 1949 εγραψε:"Του κυριου Λιακου ο στιχος οφειλει πολλα στην ευκινησια του, στην υγροτητα και στην ευγενεια του. Εχει κατακτησει τα μυστικα μιας εκφρασης που τελειωθηκε".
Αλλα και ο Gaston Henry Aufrete, Correspondant de Revues Litteraires, Bruxelles 1963: "Αυτη η ποιηση , που επενεργει εξαγνιστικα επανω στις ανθρωπινες λεξεις , ο Λιακος μας την υποβαλλει με μια μαεστρια αξια ενος μεγαλου ποιητη.
Μαεστρια που καταληγει , επανω στις ευαισθητες χορδες της λυρας του, σε ασμα εναρμονισμενο με την ψυχη των πραγματων και των οντων. Ειναι μια ποιηση ολοκληρωμενη". ..

Στο Καπηλειο.

2009-06-24T15:59:00.004Z

Με το κεφαλι ολο βαρυ
με σκεψεις ολο πικρα
μπηκα στο πρωτο καπηλειο
στο δρομο μου που βρηκα.

Επινα και σκεφτομουνα
πως εχω καταντησει.
Ποιος ημουνα, που εφτασα,
μισο τι εχω αφησει.

Κι οταν τη πορτα διαβηκες
μες το θολο μυαλο μου,
τοτ' ενα δακρυ κυλησε
πανω στο μαγουλο μου.

Οι τοιχοι στριφογυριζαν,
γελουσε το μπουκαλι,
γελουσες πιο πολυ εσυ
και χαθηκα στη ζαλη. ...

απο τηνΣΚΙΑ

Εισαι Μονος

2009-06-18T16:56:00.005Z

Λογια γι' αγαπη και για θυσιες, ακους πολλα,
σαν φθανει η ωρα θα μεινουν λογια, ετσι απλα.
Αν νοιωθεις μονος δεν ειναι μονο αυτ' η στιγμη,
μονος θα ερθεις, μονος θα φυγεις απ' τη ζωη.

Ειν' αυταπατη αν απο αλλους ζητας πολλα,
ετσι ειμασται ολοι , κι εσυ το ξερεις , ψαξου βαθια. ...

απο την Σ Κ Ι Α

Πες μου ενα ψεμα

2009-06-12T18:28:00.005Z

Πες μου ενα ψεμα να το πιστεψω
γιατι η αληθεια μονο πονα,
και βαλε τεχνη, να'ναι για μενα
αυτο το ψεμα παρηγορια.

πες πως μ'αγαπησες , οτι με πονεσες
κι οτι μετανοιωσες αληθινα,
πως απ' τον δρομο σου οταν ξεστρατησες
αυτο σε χαραξε παντοτινα.

Πες μου ενα ψεμα να το πιστεψω,
γιατι η αληθεια μοιαζει πληγη,
τι αλλο να κανω,τι αλλο μου μενει
θα τ' αγκαλιασω και φταις εσυ. ...

απο τηνΣΚΙΑ

Αν δεν γυρισεις...

2009-06-10T20:08:00.003Z

Αν δεν γυρισεις πισω καλη μου
καθε ξημερωμα θ'αχει χαθει.
Θα' χω τη νυχτα για συντροφια μου
να μη την βλεπω, πια την πληγη.

Αν δεν γυρισεις πισω γλυκεια μου
θα' μαι για παντα στην παγωνια,
με μαυρα συννεφα μπρος απ' τον ηλιο,
τυχαια βηματα στο πουθενα.

Αν δεν γυρισεις πως θα μπορεσω
να αναπνεω, παλι να ζω.
Το οξυγονο μου θα'χει στερεψει
και ολη η κολαση θα ειναι εδω. ...

απο την ΣΚΙΑ

Τωρα Δισταζω

2009-06-10T19:52:00.006Z

Δεν εκανες την κινηση καλη μου,
δεν μου ' δειξες ποτε πως μ'αγαπας,
νομιζω ειναι αργα να σε πιστεψω
και δεν καταλαβαινω που το πας.

Τοσο καιρο με αφηνες να σε κοιταζω
καθως με αλλους τριγυρνουσες τις βραδυες,
ασε λοιπον και 'μενα τωρα να δισταζω,
ν' αναρωτιεμαι αν πιστευεις οτι λες.

Παντα μου ελεγες, -ας μεινουμε δυο φιλοι
και το δεχομουν για να ειμαστε κοντα.
Τωρα η σπιθα λες πως εγινε καμινι
μα εχει παγωσει η δικη μου η καρδια. ...

απο τηνΣΚΙΑ

Eρωτευμενο Ζευγαρακι

2009-06-10T19:11:00.007Z

Ερωτευμενο ζευγαρακι
εκει μπροστα σ'ενα παρκακι,
δες πως το χερι της κρατα
κι αυτη στα ματια τον κοιτα.

Αυτη ειναι η ομορφια κι αρμονια
ο ενας ναναι του αλλου η ευτυχια,
ο κοσμος να υπαρχει για τους δυο,
καμια ομιχλη στο δικο τους ουρανο. ...

απο την ΣΚΙΑ

Παραθεσις:Ο καλος μου φιλος, που με προετρεψε, μαζι με τον δευτερο εξ'ισου καλο μου φιλο ΚΩΣΤΑ ΛΙΑΚΟ να δημιουργησω αυτο το ιστολογιο, το ΑΥΛΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ, αλλα που δεν με αφηνει να γραψω το ονομα του, ας τον λεμε ΣΚΙΑ αφου ετσι θελει λοιπον.
Μολις μου εδωσε αυτους τους στιχους μετανοιωσε και μου το ζητησε πισω.
-Φερτο Νικο, θα το σκισω, ουτε προκειται καν να το δημοσιευσω πουθενα.
-Γιατι; του αντετεινα , ειναι πολυ ωραιο.
-Γιατι στο υπογειο του μετρο σημερα ,οπως ερχομουνα για να στο δωσω, ειδα οντως ενα ερωτευμενο ζευγαρακι, αλλα ο νεαρος δεν της κρατουσε το χερακι, αλλα της φουχτωνε το κ------ι,(συγγνωμη αν ξεφευγουμε λιγο τωρα, αλλα για θεμα αντιληψης του διαλογου).
-Αυτο ειναι; του αντετεινα χαμογελωντας και του εδωσα μια καρπαζια.
-Μα μπροστα στο κοσμο; μου φωναξε.
-Εχω ηδη γραψει στο SYNC , οτι το ΑΥΛΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ εκφραζει εμας,δεν μας νοιαζει αν μας χλευαζουνε επειδη μιλαμε για: χερακια, λουλουδακια, κτυποκαρδια και ουρανια τοξα.
Το δηλωνουμε ρομαντικοι και δεν ντρεπομαστε γι αυτο. Και προσθεσα , αν ειμαστε στην ηλικια τους που ξερεις; ισως να ηταν φυσικο και για εμας.Μην ξεχνας 2009 εχουμε.
Με αγριοκοιταξε και εστριψε στην γωνια φευγωντας βιαστικα. Χωρις να κατσει να πιουμε καφεδακι μαζι οπως καναμε παντα!

η Φυγη σου

2009-06-03T15:13:00.003Z

Οταν σε ειχα κοντα μου
ενιωθα μια αποχρωση ευτυχιας.
Κοντα σου δεν αγγιζα στη γη.
Δεν μπορουσε κανεις να με φτασει.
Η θυμηση σου ειναι για μενα,
της ζωης μου το αρωμα.
Η θυμιση σου με σκεπαζει
μ' ενα βελουδο στοργης.
Καθε μερα σε συνανταω
στα μονοπατια της μνημης.
Η ιερη σου μορφη αναπαυεται
στα εγκατα του Ειναι μου.
Δεν με αφηνει να ξεχασω.
Στην εικονα σου εχω θυσιασει
την ανεξαρτησια της σκεψης μου.
Ο χρονος δεν εχει κλεισει την πληγη.
Την πληγη που ανοιξε η δικη σου φυγη. ...

Φιλιτσα Λερτα-Αθανασελου

Ελεγεια

2009-05-30T17:19:00.006Z

Oλη η πλαση χρωματ' αλλαζει
κι οπου ειναι γκριζο γεμιζει φως,
απ' το γαλαζιο των δυο ματιων σου
πουχει ζηλεψει κι ο ουρανος.

Και τ' αρωμα στο σωμα σου
ολανθισμενοι κηποι,
αυξανονται καθε καρδιας
που ειναι κοντα οι κτυποι.

Γευση απο νεκταρ των Θεων
το αμολυντο σου στομα,
πηγη με αθανατο νερο,
ναος σε Αγιο χωμα. ...

απο την ΣΚΙΑ

Δεν συγχωρoυνται ολα κυριοι Καλλιτεχνες

2009-05-29T19:45:00.004Z

Πριν λιγες μερες, επεσε στα χερια μου ενθετο μεγαλης Κυριακατικης Αθηναικης εφημεριδας, αρχισα να το ξεφυλλιζω και σταματησα στα καλλιτεχνικα. Διαβασα για μια παρασταση θεατρου, που σκοπο εχει να απευθυνθει στον ανθρωπισμο ολων μας, να μας κανει να δουμε με αλλο ματι ανθρωπους που εσφαλαν στο παρελθον και "πληρωσαν" γι αυτο, να τους βοηθησουμε εν τελει να επανενταχτουν στην κοινωνια.

Σε γενικες γραμμες, νομιζω οτι ολοι συμφωνουμε η δευτερη ευκαιρια δειχνει οντως τον ανθρωπισμο μας. Αλλα η συγκεκριμενη παρασταση θιγει ενα θεμα τοσο ευαισθητο προσπαθωντας να "δικαιωση" αυτον που δεν δικαιωνεται με τιποτα.
Εχει θεμα την παιδεραστια, οι επιστημονες λεει παραγων της παραστασης, συμφωνουν οτι η παιδεραστια ειναι "αρρωστια". Ναι αλλα ειναι αρρωστια που δεν θεραπευεται ποτε, συμπληρωνω εγω που δεν ειμαι γνωστης επιστημονικων ζητηματων, αλλα απο προσωπικο ενδιαφερον απο μικρος εχω διαβασει παρα πολλα επιστημονικα περιοδικα και βιβλια για τις ψυχικες ασθενειες, και το ειδα παντου σαν κατι το δεδομενο.
Ειναι αρρωστια στην οποια ο ασθενης βλαπτει ενα παιδι.
Ισως περισσοτερα απο ενα. Σε ενα αλλο σημειο ο παραγων, δεν ειμαι σιγουρος οτι ειναι ο σκηνοθετης λεει" στην Ελλαδα οτι εχει σχεση με τα παιδια ειναι ιερο".
Μα νομιζω οχι μονο στην Ελλαδα, σε ολο τον κοσμο ειναι ιερο.
Τις περισσοτερες δε φορες, ακομη και στον κοσμο των ζωων, που ολες τους οι πραξεις ειναι ενστικτωδεις, που δεν εχουν "Ηθικη".
Ολοι μας καποτε υπηρξαμε παιδια, ισως βεβαια δεν γινομαστε ολοι γεροντες.
Αλλα παιδια υπηρξαμε ολοι μας.
Τα παιδια αγνα και αθωα, λευκα σαν τις σελλιδες ενος αγραφου ακομα βιβλιου απο καθε ειδους αμαρτια. Τα παιδια πρεπει να νοιαστουμε, πρεπει να φροντισουμε να μην υπαρχει ουτε σαν σκια το γεγονος οτι καποιες ανεπανορθωτες πληγες απο τετοιους "ανθρωπους"θα τα μεταβαλουν σαν ενηλικες σε ασθενεις με την ιδια, η παρομοιες ασθενειες.
Οχι κυριε σκηνοθετα, κυριε παραγωγε, κυριοι ηθοποιοι.
Η κοινωνια μας οντως ειναι μια κοινωνια ανοχης, οι συνειδησεις μας ομως δεν μπορουν να ανεχτουν τα παντα. Τα αδεια καθισματα στην πλατεια του θεατρου σας ειναι σιγουρο οτι θα σας κανουν να σκεφτειται σοβαρα τι εχεται κανει.
Εσεις οι καλλιτεχνες, οι περισσοτεροι ευαισθητοι ανθρωποι, με ανοιχτους οριζοντες στην φαντασια τους. Δεν θα μπορουσατε να ασχοληθειτε με χιλια-δυο αλλα πραγματα;
ΓΙΑΤΙ;

(το βιντεο αυτο οπως και πολλα αλλα ειναι μια απο τις προσπαθειες των ευαισθητοποιημενων ανθρωπων
στο ιστολογιο "χαμομηλακι")

Αν αξιζει το δακρυ, μενω παντα στην ακρη.

2009-05-29T16:26:00.004Z

Ω, μην κλαις, μην δισταζεις να μου το λες
τι συμβαινει καλη μου;
Εισαι εσυ η ζωη μου.

Δυστυχως, δεν θα ειναι τα παντα ροζ,
γι'αυτο δες το λιγακι αλλιως
κι ελα κατσε στο φως.

Ισως μοιαζει τυχαιο, μα θα δεις μονομιας
θα φανει το μοιραιο, στους παλμους της καρδιας.

Τα πολλα ,ειναι ιδια μεσ' την σειρα,
μη πηγαινεις σ'αυτα.
Την χαρα, μη ζητας εκβιαστικα,
θαρθει καποια βραδυα.

Ω, μην κλαις, μη δισταζεις να μου το λες
κι αν αξιζει το δακρυ
μενω παντα στην ακρη. ...

απο την ΣΚΙΑ

Aραχνουφαντη

2009-05-28T17:16:00.005Z

Αραχνουφαντη ομορφια,
λευκο περιστερακι,
γκρεμιζοντε κι οι αετοι
για ενα σου φιλακι.

Αιθερια εισαι υπαρξη
που σαν νεραιδα μοιαζεις
ολα τ' αστερια τα σβηστα
με μια πνοη τ' αναβεις!

Ενα εντελβαις μοναδικο
με ροδο και διαμαντια
που δουλευαν αλχημιστες
για δυο χιλιαδες βραδυα...

απο τηνΣΚΙΑ

Λουλουδι Φλογισμενο

2009-05-27T14:56:00.009Z

Στην καρδια μου ενα λουλουδι τοσο φλογισμενο, ναρθεις περιμενω,
σαν ενα τραγουδι ομορφο, μελωδικο, γεματο ευτυχια κι ανειπωτη λατρεια στον ανθρωπινο καημο.
Η φλογα αυτου του λουλουδιου μαζι θα μας τυλιξει, η ευτυχια να μας αγγιξη
στην λαμψη του καλοκαιριου.

Κι ετσι παντα καλοκαιρι θαναι στη καρδια μας, αφανταστη η χαρα μας μες το γλυκο αγερι
που γλυκα θα μας δροσιζει , διχως πικρα κι αγωνια,
πελαγος η ευτυχια θα μας πλυμμηριζη...

το ποιημα εγραψε ο ΣΤΙΧΟΣ 1978

Δεν κοιμαμαι

2009-05-25T17:25:00.004Z

Δεν κοιμάμαι, δεν κοιμάμαι μοναχός
δεν τη νοιάζει, δεν τη νοιάζει δυστυχώς.
Δεν κοιμάμαι, δεν κοιμάμαι μοναχός
δεν τη νοιάζει, δεν τη νοιάζει δυστυχώς.

Κάποιος να πάει να της μιλήσει
και το μυαλό της να το γυρίσει.
Κάποιος να πάει να της το πει
την αγαπάω πίσω να 'ρθεί.

Δεν κοιμάμαι, δεν κοιμάμαι μοναχός.
δεν τη νοιάζει, δεν τη νοιάζει δυστυχώς.

Κάτι να γίνει, ν'αλλάξει γνώμη
να σταματήσει να με πληγώνει.
Κάτι να γίνει πρωτού πεθάνω
αν θα τη χάσω όλα τα χάνω.

στιχοι/μουσικη:Τριανταφυλλος Μπαμπατζης
εκτελεση:Νοτης Σφακιανακης

τα Κλεμμενα

2009-05-25T17:14:00.007Z

Μία τσιγγάνα μου ‘χε πει πως είμαι απ’ το Αϊβαλί
κι εγώ θυμήθηκα τα λόγια του παππού μου.
Στη Σμύρνη έφτιαχνε γλυκά και η γιαγιά μπαχαρικά
μέσα στο σπίτι του πατέρα του δικού μου.

Τα χρόνια που ‘μουν πιο μικρός, αναρωτιόμουν συνεχώς
γιατί ‘χε πάντα το μπαούλο γυαλισμένο.
Και πριν πεθάνει μου ‘χε πει να του φυλάξω το κλειδί
κι είδα το βλέμμα το στερνό του φοβισμένο.

Στην Πόλη στην Αγιά Σοφιά, δακρύζει πάντα η Παναγιά
γι’ αυτούς που έφυγαν διωγμένοι μες στα πλοία.
Στην Πόλη στην Αγιά Σοφιά, ακόμα καίει μια φωτιά
γιατί μεμέτηδες δανείζονται τα θεία.

Έφυγε δίχως παιδεμό, μα έζησε ξεριζωμό

αυτήν την λέξη την πρωτάκουσα στα έξι.

Είχα ρωτήσει να μου πει την ιστορία απ’ την αρχή
κι όπως μιλούσε έσταζε αίμα η κάθε λέξη.

Γι’ αυτό το άνοιξα κι εγώ το κασελάκι το παλιό
κι είδα τα λίγα που ‘χε πάρει, τα κρυμμένα.
Κανέλα, σμύρνα και νερό απ’ τα παράλια θαρρώ
και λίγο χώμα από τα μέρη τα κλεμμένα.

στιχοι:Τζοβολου Ντιανα
μουσικη:Χριστοφορος Γερμενης
εκτελεση:Νοτης Σφακιανακης

Εγω μιλαω με την καρδια μου

2009-05-25T17:04:00.006Z

Αν είσαι λάθος θα το ξανακάνω,
χίλιες φορές μέχρι να πεθάνω
και δε θα μετανιώσω ποτέ μου γι' αυτό.
Αν είσαι λάθος θα πω δεν πειράζει,
μόνο κοντά σου η ζωή μου αλλάζει
και αυτό είν' αρκετό-εσένα ν' αγαπώ.

Εγώ μιλάω με τη καρδιά μου
κι αυτή μου λέει να' σαι κοντά μου,
δε με νοιάζει τι 'ναι λάθος και σωστό.
Εγώ μιλάω με τη καρδιά μου,
μαζί σου κάνω τα όνειρά μου
κι όσο υπάρχω μόνο εσένα θ' αγαπώ

Αν είσαι λάθος μου θα το πληρώσω,
κι ότι έχω ακόμα θα σου το δώσω
και δε θα μετανιώσω ποτέ μου γι' αυτό.
Αν είσαι λάθος θα πω δεν πειράζει,
μόνο κοντά σου η ζωή μου αλλάζει
κι αυτό είν' αρκετό-εσένα ν' αγαπώ.

Εγώ μιλάω με τη καρδιά μου
κι αυτή μου λέει να' σαι κοντά μου,
δε με νοιάζει τι 'ναι λάθος και σωστό.
Εγώ μιλάω με τη καρδιά μου,
μαζί σου κάνω τα όνειρά μου
κι όσο υπάρχω μόνο εσένα θ' αγαπώ.

στιχοι:Ηλιας Φιλιππου
μουσικη:Κωστας Μηλιωτακης
εκτελεση:Αγγελικη Ηλιαδη

Αφιερωμενο

2009-05-25T16:55:00.007Z

Υπάρχουν κάποιες αγάπες που γρήγορα ξεχνάνε
που μένουνε στα λόγια λόγια που σε πονάνε

κι οι νύχτες πολλές που όσο κι αν θές αυτές δεν περνάνε
οι αναμνήσεις ζωντανές με τυραννάνε
ψάχνω να βρώ σε ποόν να τα πώ για να ξεδώσω
να ξεχαστώ μήπως προλάβω και γλιτώσω

Αφιερωμένο αυτό το τραγούδι να πείτε σε κείνη
που εξ αιτίας της αιμοραγώ κι η πληγή μου δε κλείνει
Αφιερωμένο απτη καρδιά μου με τόση αγάπη
κι ας καταστρέφομαι σιγά σιγά απ τα δικά της τα λάθη

Υπάρχουν κάποιες αγάπες που ευκολα πληγονουν
που παιζουνε μαζί σου κι απότομα απότομα τελειώνουν

Κι ο πόνος βουβός στα στήθια λυγμός η καρδιά δεν αντέχει
με συντροφιά μου το ποτό η πίκρα μου τρέχει
ψάχνω να βρω σε ποιον να τα πω για να ξεδώσω
να ξεχαστώ μήπως προλάβω και γλιτώσω

στιχοι/μουσικη:Σερκος Αλεξης
εκτελεση:Γιαννης Πλουταρχος

Δωσε μου φιλια

2009-05-24T11:57:00.004Z

Δωσε μου φιλια γλυκεια μου,
δωσε μου φιλια,
δεν' ειν ' ωρα για κουβεντες
αστα ολ' αυτα.

Ελα γυρε εδω κοντα μου
να σ' αισθανομαι
ν' ακουμπαω το κορμι σου
και να χανομαι.

Απλωσε τα δυο σου χερια
παρε με αγκαλια
κι ασε μονο τις αισθησεις
να μιλουν μετα.

Δωσε μου φιλια μωρο μου,
δωσε μου φιλια,
ξεχασε τονε τον κοσμο
ξεχνα το μετα. ...

απο την ΣΚΙΑ

Στον Χωματινο δρομο

2009-05-22T21:03:00.003Z

Στον χωματινο δρομο,με μια σκεψη και μονο,
διναμε ραντεβου.
Με μια μπαλα σκασμενη, συνεχως ιδρωμενοι,
ταξιδευαμε αλλου.
Μολις εφτανε εξι,στο διπλο ποιος θα παιξει,
κανονιζαμε εκει .
Και το σκεφτομαι τωρα,τι ωραια που θα'ταν να'μουν παντα παιδι.

Στον χωματινο δρομο,τα μικρα τα σπιτακια απο δω κι' απο κει. Με λουλουδια στους κηπους,και με γλαστρες ωραιες στην μικρη την αυλη. Ο Διονυσης κι ο Νικος, ο Μητσακος κι ο Τακης κι αλλα τοσα παιδια, συνεχως μεσ'την σκονη, συνεχως μεσ' το γελιο, συνεχως στην χαρα... .

απο την ΣΚΙΑ

Ασε με να βρω τον εαυτο μου

2009-05-21T15:31:00.008Z

Τί σου έκανα για πες μου και σκοτώνεις τις χαρές μου άδικα,άδικα Αν δε βγεις απ' την ψυχή μου απ' τη σκέψη,απ' τη ζωή μου χάθηκα,χάθηκα

Άσε με να βρω τον εαυτό μου στο παραμύθι,στο όνειρό μου άσε με στον κόσμο τον δικό μου μη με γυρίζεις στο θάνaτο μου

Τί σου έκανα για πες μου και σκοτώνεις τις χαρές μου άδικα,άδικα Αν δε βγεις απ' τη ζωή μου απ' τη σκέψη,απ' την ψυχή μου χάθηκα,χάθηκα

Άλλο άνθρωπο με βρήκες άλλο άνθρωπο με βλέπεις μ' έκανες κι άλλαξα Πέτυχες,είχες δεν είχες σταθερά να με πεθαίνεις τη ζωή μου χάλασα

στιχοι:Ηλιας Φιλιππου
μουσικη:Γιωργος Καφετζοπουλος
εκτελεση:Πασχαλης Τερζης

Ποτε

2009-05-19T16:13:00.006Z

Σου ζητούσα ν΄απαντήσεις αν αντέχεις να μ΄αφήσεις
μ΄έναν άλλον, αν θες πας, εσύ ποτέ
Και μου είπες αν το κάνω να το ξέρεις θα πεθάνω
στη ζωή μου δε θα σ΄αρνηθώ ποτέ

Σε ρωτούσα αν τελειώσει σαν το χιόνι αν θα λιώσει
κι αν πεθάνει η αγάπη αυτή ποτέ
Κι απαντούσες μη φοβάσαι σ΄αγαπώ να το θυμάσαι
δε θ΄αφήσω να χαθείς εσύ ποτέ

Ποτέ...ποτέ μη λες ποτέ
Ποτέ...ποτέ μη λες ποτέ

Ξαφνικά με αφήνεις τηλέφωνα κλείνεις
χωρίς εξηγήσεις χωρίς ένα γεια
ξαφνικά μ΄αποφεύγεις σηκώνεσαι φεύγεις
και ούτε σε νοιάζει αν ζω τελικά
Σου΄χα πει μη μ΄αφήσεις και μου΄πες ποτέ

Ποτέ...ποτέ μη λες ποτέ
Ποτέ...ποτέ μη λες ποτέ

Σε ρωτούσα κάθε βράδυ
ποιο φιλί ποιο ξένο χάδι
θα΄ναι αιτία να χαθούμε εμείς ποτέ
Κι ορκιζόσουν στη ζωή σου
πως για πάντα η πνοή σου
θα΄μαι εγώ και δε θα πας αλλού ποτέ

Ποτέ...ποτέ μη λες ποτέ
Ποτέ...ποτέ μη λες ποτέ

stixoi:Basilis Giannopoulos
mousiki:Antonis Bardis
ektelesi:Antonis Remos

Κανε κατι να χασω το τραινο

2009-05-19T15:39:00.006Z

Αυτό το τσιγάρο που καίει είναι το τελευταίο
τα μάτια σου κλείσε δεν θέλω να δεις ότι κλαίω
γιατί είναι μοιραίο να φύγω
σε λίγο σε λίγο σε λίγο

Κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο
Κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο
αγκάλιασέ με φίλησέ με
μέσα στα χέρια σου τα δυο φυλάκισέ με
Κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο
κάνε κάτι να χάσω το τρένο

Αυτό το τσιγάρο που καίει σε λίγο θα σβήσει
μια στάλα κουράγιο που έχω κι αυτό θα μ' αφήσει
γιατί είναι μοιραίο να φύγω
σε λίγο σε λίγο σε λίγο

stixoi/mousiki:Takis Mousafiris
Ektelesi:D.Mitropanos

Αυτα που θα ελεγα σε σενα

2009-05-19T15:26:00.005Z

Σε ποιον να πω αυτά που θα 'λεγα σε σένα
ούτε στον ίδιο τον εαυτό μου δεν μπορώ
δεν έχω εγώ δικό μου άνθρωπο κανένα
αυτά που θα 'λεγα σε σένα για να πω

Εγώ που σ' αγαπώ μα δε σε είχα
Σωπαίνω εδώ
Σε άλλη αγκαλιά σε χέρια ξένα
Σε ποιον να πω
Αυτά που θα 'λεγα σε σένα

Σε ποιον να πω αυτά που θα 'λεγα σε σένα
η μοναξιά μου δίνει στέγη και τροφή
δεν είσ' εδώ κι η μοναξιά με τρώει εμένα
αυτή με τρώει και μ' αφήνει ζωντανό

Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική/εκτέλεση: Μιχάλης Χατζηγιάννης

Δεν ειμαι σαν τους αλλους

2009-05-18T13:15:00.007Z

Πάψε πια να με συγκρίνεις με τον καθένα,
είναι άδικο να κρίνεις εσύ εμένα
κι αν τον έρωτά μου σβήνεις να ξέρεις ένα...

Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους,
τους δήθεν, τους μεγάλους
που τάχα σ' αγαπάνε...
Εγώ δεν είμαι σαν εκείνους
που κάνουνε τους φίλους
και πίσω σου γελάνε...

Γιατί εγώ σ' αγαπώ και το φωνάζω
και να ξέρεις δεν αλλάζω
έτσι ήμουν και έτσι θα'μαι..
Γιατί εγώ σ' αγαπώ σαν τη ζωή μου
και αν δεν είσαι εδώ μαζί μου
σαν μικρό παιδί φοβάμαι...

Όσο θέλεις, πόνεσέ με,μη με λυπάσαι
σ' ένα τέλος άφησέ με και μη φοβάσαι..
μ' ένα αντίο σκότωσέ με,μα να θυμάσαι...

Στίχοι/Μουσική: Βασίλης Δήμας

εκτέλεση: Νότης Σφακιανάκης

Και να μουνα

2009-05-18T12:57:00.013Z

Έχω μια διαίσθηση, προχώρημα του νου
Που λάμπει μες τα σύννεφα σαν άστρο του ουρανού
Έχω μια διαίσθηση που όταν δεν είσ' εδώ
Της σκέψης σου τ' απόκρυφα διαβάζω και εξηγώ..

Και να'μουνα, άψυχο σώμα, να 'μουνα...

άχρωμο χρώμα να 'μουνα, στο φως να μην υπάρχω
Και να 'μουνα, άψυχο σώμα, να 'μουνα
άχρωμο χρώμα να 'μουνα, ποτέ να μην ξανάρθω.

Έχω μια διαίσθηση, που με ειδοποιεί
Μια δυνατή παραίσθηση που βγαίνει αληθινή
Έχω μια διαίσθηση σα ζωντανή ματιά
Που δε μ' αφήνει ήσυχο, μου καίει την καρδιά.

Στίχοι: Νίκος Σταχτέας

Μουσική: Σίσσυ Τζινιόλη
Πρώτη εκτέλεση: Θέμης Αδαμαντίδηs

Aναμνησεις

2009-05-17T22:22:00.004Z

Αναμνησεις που περνατε
απο μπροστα μου
μαυρες σκιες που γκριζα
κανετε τα ονειρα μου
θελω να παψετε , να φτερουγιζετε
μεσ' το μυαλο μου
να σκορπιστειτε και να χαθειτε
για το καλο μου.

Σαν νυχτεριδες που να ρουφηξετε
ζητατε αιμα,
για να γλυτωσω εγω βουλιαζω
μεσα στο ψεμμα.
Θελω τον ηλιο να ανατειλει
να με χαιδεψει
χρυσο στεφανι μεσα στη σκεψη μου
σφιχτα να πλεξει. ...

ΝΤΟΡΑ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗ-ΜΑΝΑΤΑΚΗ

(δημοσιευτηκε στην ποιητικη συλλογη της ιδιας με τιτλο: ΠΙΚΡΟ ΟΧΙ ΓΛΥΚΟ ΝΑΙ, το ετος 2000).
(Η ΝΤΟΡΑ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗ ΜΑΝΑΤΑΚΗ γεννηθηκε και μεγαλωσε στον Πειραια, εξ ισου αγαπημενο της ειναι το Μοσχατο οπου τελειωσε το λυκειο. Απο τον ποιητη λογοτεχνη πατερα της επιρεαστηκε φανερα. Επισης εκτος απο τα λογοτεχνικα κειμενα και διηγηματα ασχολειται με την ζωγραφικη. Κατοικει στην Γλυφαδα με τον συζυγο της και τα δυο της παιδια και ειναι Γραμματεας του ΑΤΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΓΛΥΦΑΔΑΣ.)

Δεν Εισαι εσυ Αυτη

2009-05-17T13:53:00.005Z

Τα φαινομενα να ξερεις ξεγελανε
και η εμφανιση μπορει να απατα,
δεν σου ανηκει να το ξερεις η καρδια μου
και τα λιγα μη τα βλεπεις για πολλα.

Δεν δεσμευομαι , ειν' αποφασισμενο,
γιατι ολες ειστε ιδιες τελικα.
Την αγαπη τη περνατε για παιγχνιδι
και τον ερωτα για γραμματα ψιλα.

Κι αν υπαρχει στην πορεια μου η μια
που αξιζει αληθινα ν΄αγαπηθει
ειναι σιγουρο σαν ερθει 'κεινη η ωρα
αποκλειεται αυτη να εισαι εσυ. ...

απο την ΣΚΙΑ

Απογοητευση

2009-05-17T13:18:00.005Z

Σαν κεραυνος που αποτομα
κτυπα το κυπαρισσι
το γκρεμισες αγαπη μου
το βαθρο που ειχα στησει.

Σου ειχα κανει αγαλμα,
εσενα προσκυνουσα,
ησουν για μενανε θεα
μονο για σενα ζουσα.

Σαν το φτερο στον ανεμο
πεταξε καθ' ελπιδα.
Τι να πιστεψω τωρα πια
με ολα αυτα που ειδα. ...

απο την Σκια

Ο Τοιχος

2009-05-15T14:45:00.004Z

Αδιαπεραστος τοιχος, και πισω του εσυ,
εσενα για να βρω πρεπει να τον γκρεμισω.
Με τα χερια απεγνωσμενα προσπαθω,
να αποσπασω πετρα με πετρα.
Κι ολο παιρνω κουραγιο, καθε πετρα που φευγει,
γιατι λεω - "αντε, θα σε βρω, αντε λιγο ακομη".
Τα δαχτυλα μου ματωνουν, αλλα συνεχιζω.
Ο τοιχος φαινεται να μην τελειωνει ποτε !

Ωσπου διαπιστωνω οτι προσπαθω να αποσπασω τα σπλαχνα σου,
καταλαβαινω οτι ο ΤΟΙΧΟΣ κι ΕΣΥ εισαστε ΕΝΑ....

απο την ΣΚΙΑ

Ατιτλο

2009-05-15T14:28:00.002Z

Θ'αλλαζε κι ολη μου η ζωη
σ'ολανθιστο περβολι,
παραδεισου γωνια
κι αγαπης θα γινομουνα
γαληνιο αραξοβολι,
να ρθουν ν΄αραξουν ολοι
που φυγανε μακρια.

Θαταν κι οι πυλες τ' ουρανου,
χειμωνες - καλοκαιρια,
διαπλατ' ανοιχτες,
να μπαινοβγαιν' η θυμηση
και να κραταει στα χερια,
χιονατα περιστερια,
του σημερα, του χτες...

ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΡΙΝΟΥ (Δημοσιευμενο στο λογοτεχνικο περιοδικο Πνευματικη Ζωη Μαης-Ιουνης 2009)

Η Νυχτα

2009-05-15T14:11:00.003Z

Ητανε η νυχτα
βλεφαρο κλειστο
κυλησε το δακρυ
βροχη,ψιχαλητο

Ητανε η νυχτα
ενας στεναγμος
εσμιξε με το δικο μου
ακουστηκε λυγμος.

Κ' ητανε μια νυχτα
διχως ενα αστερι
νυχτα που θρηνουσε
μαυρα φορεμενη.

Κ' ητανε ακομη
ενα χτυποκαρδι
προσμενα το φεγγος
γυρω μου σκοταδι. ...

ΜΑΡΙΑ ΑΣΒΕΣΤΗ (1934-2001) /Δημοσιευμενο στην ποιητικη συλλογη της Διχως Σπαθι.

ΜΑΡΙΑ ΑΣΒΕΣΤΗ
Γεννηθηκε στην Αθηνα το 1934. Μετα τις γυμνασιακες της σπουδες εργαστηκε στο Κεντρο Μικρασιατικων Σπουδων. Ασχοληθηκε με θεματα λαογραφιας, εκδιδοντας βιβλια σχετικα. Ακομη εξεδωσε και ποιηματα. Το 1980 βραβευτηκε απο την Εστια Νεας Σμυρνης και τον Συλλογο Κωνσταντινουπολιτων για το πονημα της σε "Επαγγελματικες ασχολιες των Ελληνων της Καπαδοκιας". Επισης για την πολυχρονη προσφορα της το Κεντρο Μικρασιατικων Σπουδων το 1995 της απενειμε βραβειο Τιμης Ενεκεν. Εχει εκδοσει τις ποιητικες συλλογες "Στιγμες" 1957,"Για Σενα"1960, "Λαλαρια" (ποιηματα για παιδια) 1964, "Διχως Σπαθι" 1971.

Στο Παραθυρο

2009-05-15T13:50:00.003Z

Μια σκοτεινη συγκινηση σε επισκεφτηκε ξανα.
Ηταν η αυρα απο την καθαρη χαρα
που δε θα ρθει.
Το θροισμα του παραδεισου
που ποτε σου δε θα δεις.
Κι ολο το Συμπαν δακρυζε για σε.
Κι ητανε τοσο πληρης η απελπισια σου
που ενεπνεε εμπιστοσυνη.

ΓΕΡΑΚΑΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ...
Ο Γιωργος Γερακαρης γεννηθηκε τον Φεβρουαριο του 1973 στην Αθηνα. Εργαζεται ως συντακτης σε αθηναικες εφημεριδες , επισης ασχολειται με το τραγουδι και την ζωγραφικη ερασιτεχνικα. Ποιητικες συλλογες του : "YΠOHXOI" kαι "ΝΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΕΚΕΙΝΟΥ" .

Ιησους

2009-05-10T12:41:00.010Z

Μες τους ανοσιους τους καιρους, που οι βανδαλοι αλαλαζουν,
οι πετρωμενοι στεναγμοι του ανθρωπου καρτερουν
το αξιο του κακου να φανει το χερι, με τη σμιλη
να τους λαξευσει , στου ονειρου το φως να λυτρωθουν.

Σερνει ο καθενας τη βαρεια την πετρα και πηγαινει
κι ουτε θυμαται που ελπιζε καποτε για φτερα,
πηρε απ' τη γη ο κακος Θεος το φως και τους αγγελους
στην αβυσσο των ουρανων ξανα και τους κρατα.

Κι οσο θα αινειται ο δαιμονας αυτος, που βεβηλωνει
τους αγιους τοπους της καλης ανθρωπινης ψυχης
και οι μαυροι ρασοφοροι του τους οχλους θα ποιμενουν,
μαρτυριο θαναι ατελειωτο το δωρο της ζωης.

Τα πλαδαρα παχυδερμα, τα καλοχορτασμενα,
οσο θα ρευονται οκνα στους θρονους τους χρυσους,
τοσο στου ανθρωπου το ψωμι θα σταζει ο ιδρως κι οχι ενας,
θα βογγει επανω στο σταυρο ολος ο λαος: Ιησους. ...

Γιωργος Λιακος

(το ποιημα ΙΗΣΟΥΣ του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΑΚΟΥ δημοσιευτηκε στο λογοτεχνικο περιοδικο ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ των εκδοσεων ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Μαρτιος-Απριλιος 2006 )

Ποιητης της γενιας του τριαντα, γεννηθηκε στην Μυτιληνη το 1911. Στην Αθηνα ηρθε το 1937 και εργασθηκε σε διαφορες επιχειρησεις ως λογιστης. Ηταν μελος της Εταιρειας Ελληνων Λογοτεχνων και επαιρνε συνταξη λογοτεχνικη.
Ο κριτικος Μπαμπης Κλαρας απο τις στηλες της φιλολογικης "Βραδυνης" εγραψε το 1963: "Αληθεια πως μενουν αγνωστοι τετοιοι ποιητες;", για τον Γιωργο Λιακο που πεθανε στην Αθηνα το 1983.
Επισης ο κριτικος Αλεξανδρος Αργυριου στο περιοδικο "Ελευθερα Γραμματα" το 1949 εγραψε:"Του κυριου Λιακου ο στιχος οφειλει πολλα στην ευκινησια του, στην υγροτητα και στην ευγενεια του. Εχει κατακτησει τα μυστικα μιας εκφρασης που τελειωθηκε".
Αλλα και ο Gaston Henry Aufrete, Correspondant de Revues Litteraires, Bruxelles 1963: "Αυτη η ποιηση , που επενεργει εξαγνιστικα επανω στις ανθρωπινες λεξεις , ο Λιακος μας την υποβαλλει με μια μαεστρια αξια ενος μεγαλου ποιητη.
Μαεστρια που καταληγει , επανω στις ευαισθητες χορδες της λυρας του, σε ασμα εναρμονισμενο με την ψυχη των πραγματων και των οντων. Ειναι μια ποιηση ολοκληρωμενη". ..

Χαος

2009-05-10T12:23:00.007Z

Ηταν ωραιος ο κοσμος που ειχαν πλασει
η αγνοια και ο θεος, ως που ο σεισμος
τα γκρεμισε ολα, η αγνοια εγινε γνωση
το χαος της αθειας: ο νεος θεος.

Τωρα (σ' αυτο το μεσα κι εξω χαος
κλεισμενοι σαν σε φερετρο ) αρχινα
το νεο μας ταξιδι που μας παει
οπου κανεις δεν ειναι πουθενα.

Mια και φριχτη του ανθρωπου ειναι η Μοιρα
δικαιωμα πρεπει ναχουν στη ζωη
μονο οι θεοι, αφου η αθανασια
μες την ανυπαρξια ειναι υπαρκτη.

Ειπες πως οι φτωχοι στο πνευμα ειναι
μακαριοι , Χριστε μου, που ποτες
δεν πιστεψα στην υπαρξη σου, ως τοσο
θαπρεπε νασουν θεος για να το λες. ...

Γιωργος Λιακος

(το ποιημα ΧΑΟΣ του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΑΚΟΥ πρωτοδημοσιευτηκε στην ποιητικη του συλλογη ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ το 1980)

Αινιγμα

2009-05-10T11:47:00.005Z

Aυτο ναναι ολο ταχα; Τα λουλουδια,
τουτο το φως που λαμπει απα στη γη
η πεινα, το φεγγαρι, ενα φεγγαρι
που μοιαζει σαν χρυση στο χαος κραυγη.

Αυτο ναναι ολο, αλλοιμονο , αδερφε μου
που αντιπαλευεις ταγρια τα θερια,
που μητε η ευτυχια σε τρομαζει,
μητε ο χαμος σου ριχνει τα φτερα.

Ο,τι μπορει να στεκει εξω απο Σενα:
ο πονος μου , καλε μου, ο πιο βαθυς.
Το χτες και το αυριο χωμα το σκεπαζει,
μα εσυ, εναν αλλο θανατο πενθεις.

Κι ετσι, καθως σ' αρχαια χαλασματα οταν
ανθος προβαλλει, ανελπιστα γλυκο,
τα χειλη σου φωτιζονται σαν ενα
αινιγμα θειο και μελαγχολικο. ...

Γιωργος Λιακος

(το ποιημα ΑΙΝΙΓΜΑ του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΑΚΟΥ πρωτοδημοσιευτηκε στην ποιητικη του συλλογη ΟΜΙΧΛΗ το 1949)

H Φωτεινη

2009-05-09T21:10:00.008Z

Ειναι μια κοπελα σκετη Αρχοντια,
ομορφη ψυχουλα, εχει δυο παιδια.
Φιλους δεν ξεχναει που υποφερουνε,
θελει να τους βλεπει και το ξερουνε.
Βλεπει την Μαρια , φιλη απο παιδι
που εχει αρρωστησει σε κακη στιγμη.
Σκλυρηνση η Μαρια, ποσο θλιβερο,
ποσο θαρρος θελει, ποσο τρομερο.
Εχει αλλη φιλη, που ειν' αυτιστικη,
διπλα και σ' εκεινη στεκει μια ζωη.
Ανθρωπος σπουδαιος ειναι η Φωτεινη

και η καρδια της ειναι παντα δυνατη.

Ενοιωσα ενα δεος, ριγος παγερο,
μολις εκτυπηθη απο το κακο.

Και στον γολγοθα της , τωρα γελαστη,
ποσο σε θαυμαζω , φιλη Φωτεινη.
Οι ευχες μου ειναι μαλλον περιττες,
ξερω θα νικησεις! εχεις αρετες.
Εισαι ενας φαρος, φως της ανθρωπιας,
που στην εποχη μας δεν τον συναντας.
Ξερω πως θα λαμπεις, για πολυ καιρο,
ολοι το προσμενουν, θα' σαι παλι εδω. ...

Η Φωτεινη ειναι ενα ξεχωριστο ατομο, ενα πολυ δυνατο ατομο. Μια Γυναικα που εχει την δυναμη , την οποια πολλοι ανδρες μαζι δεν την εχουν!!!

απο την ΣΚΙΑ

Διχως Σπαθι

2009-04-30T20:32:00.007Z

Ηρθε
Αγγελος διχως σπαθι
Και τα χερια μου πηραν
την αφη των ροδων
και τον υποδεχτηκαν.
Η καρδια μου
απ' τη λαμψη της κολασης
αναδυθηκε.
Και προλαβα
ολακερη ν' ανθισω
και να ζησω
-χρονια αρκετα-
στο Φως και στη Σκια. ...

ΜΑΡΙΑ ΑΣΒΕΣΤΗ (1934-2001) /Δημοσιευμενο στην ποιητικη συλλογη της Διχως Σπαθι.

ΜΑΡΙΑ ΑΣΒΕΣΤΗ
Γεννηθηκε στην Αθηνα το 1934. Μετα τις γυμνασιακες της σπουδες εργαστηκε στο Κεντρο Μικρασιατικων Σπουδων. Ασχοληθηκε με θεματα λαογραφιας, εκδιδοντας βιβλια σχετικα. Ακομη εξεδωσε και ποιηματα. Το 1980 βραβευτηκε απο την Εστια Νεας Σμυρνης και τον Συλλογο Κωνσταντινουπολιτων για το πονημα της σε "Επαγγελματικες ασχολιες των Ελληνων της Καπαδοκιας". Επισης για την πολυχρονη προσφορα της το Κεντρο Μικρασιατικων Σπουδων το 1995 της απενειμε βραβειο Τιμης Ενεκεν. Εχει εκδοσει τις ποιητικες συλλογες "Στιγμες" 1957,"Για Σενα"1960, "Λαλαρια" (ποιηματα για παιδια) 1964, "Διχως Σπαθι" 1971.

Καθε Μερα

2009-04-30T20:20:00.003Z

Καθε μερα ηξερα πως μεγαλωνω,
καθε μερα, τωρα, ξερω πως γερνω.
Η ζωη ειναι μια και αγια,
ανεπαναληπτη, ξεφρενη, μεθυστικια.

Το αιμα του ανιδεου, κλωθογυριζει
κι αγχονη γινεται στα νιατα,
που περπατουν
με ματια ξυπνια ολανοιχτα στητα.

Τα "δοξασμενα οπλα" πια δεν μας ταιριαζουν
-οργανα φονικα, πλουτος, σε χερια βρωμερα.

Χαιρε αντρα, αντρα μου
και γυιε των γυιων μου
δρομο ανοιξες στο ερεβος για φως. ...

ΜΑΡΙΑ ΑΣΒΕΣΤΗ (1934-2001) /Δημοσιευμενο στην ποιητικη συλλογη της Διχως Σπαθι.

Τα Παιδια

2009-04-30T20:07:00.002Z

Ματια παιδικα
-θαλασσα πλατια-
μου δινουνε χαρα.

Γελιο παιδικο
-χυνεται αφρος-
λουζομαι στο φως.

Χαδι παιδικο
-αγιοκλημα, κισσος-
τυλιγομαι σ' αυτο.

Ματια παιδικα
-θαλασσα πλατια-
Ανοιγω τα πανια. ...

ΜΑΡΙΑ ΑΣΒΕΣΤΗ (1934-2001) /Δημοσιευμενο στην ποιητικη συλλογη της Διχως Σπαθι.

Ειλικρινεια

2009-04-30T19:51:00.003Z

Αναλαφρο το διαβα μου απο τον Κοσμο
ονειροβατης, ισοροπιστης κι αγωνιστης
διχως ποτε να καταλαβω
που τραβαει, το μακρος του σχοινιου της Ζωης.

Ολα με κυκλωναν κι ολοι σπρωχνομαστε, ιδια αγριμια,
σε μια θαλασσα απο καλοδια, μηχανες και κουμπια.
Το αυριο ασηκωτο απο το σημερα, μια νοσταλγια
και το κελι του εαυτου μας, με πορτα ανοιχτη στην ανθρωπια. ...

ΜΑΡΙΑ ΑΣΒΕΣΤΗ (1934-2001) /Δημοσιευμενο στην ποιητικη συλλογη της Διχως Σπαθι

Νιοτη

2009-04-30T19:36:00.004Z

Τι ωραια καταφατσα τον Ηλιο ν'αντικρυζει
και με τ' οραμα του σημερα να προχωρει.
Χτες και αυριο το σημερα μεσα του κλεινει
κι ειναι πυρκαγια στο σκοταδι μεσα η ζωη.

ΜΑΡΙΑ ΑΣΒΕΣΤΗ (1934-2001) /Δημοσιευμενο στην ποιητικη συλλογη της Διχως Σπαθι.

Χαμενα Ονειρα

2009-04-30T19:19:00.004Z

Τι ειναι αυτο που σε τραβα στα περασμενα
και το μυαλο σου σαν διαβατης τριγυρνα.
Χιλιαδες ονειρα που πηγανε χαμενα,
πικρα ναυαγια σε καταμαυρα νερα.

Δροσοσταλιδες εμοιαζαν πανω σε φυλλα,
καποια πανεμορφη ολολαμπρη αυγη.
Και τωρα ειναι σαν κομματια απο σκοταδι
που μεγαλωνει καταπινοντας τη Γη

απο την ΣΚΙΑ

Πες το αν το νιωθεις.

2009-04-13T16:21:00.006Z

Aν καποιοι επαιξαν μαζι σου

κι αυτο σε κανει τοσο σκληρη,

λυση δε ειναι να με ματωνεις

να μου μαυριζεις τη ψυχη.

Δωσ' ενα τελος στα βασανα μου,

πες μου αν θελεις και αν μπορεις.

Παψε να παιζεις με την καρδια μου

παψε να δειχνεις πως απορρεις.

Πες μου τον λογο, γιατι αλλαζεις

παντα το θεμα, σαν σε ρωτω,

πες το σταρατα, μονο αν το νιωθεις

πες μου δυο λεξεις: "Σε Αγαπω". ...

απο την ΣΚΙΑ

Moνο στα Ονειρα

2009-04-08T22:11:00.004Z

Στα ονειρα μου μ' ειχες αγαπησει,
στα ονειρα μου ειμαστε μαζι,
μα ξυπναγα πρωι και ημουν μονος,
στην ιδια την μονοτονη ζωη.

Τις ωρες μια, μια προσμετρουσα
και παλι στο κρεβατι να βρεθω.
και μολις εκλεινα τα δυο μου ματια,
τα χειλη σου με παθος να φιλω.

Εφιαλτης σαν ξημερωνε η μερα,
χανοσουνα σαν συννεφο γοργο.
Και εσβηνες στου οριζοντα την ακρη
και πασχιζα παντου, για να σε βρω.

Στα ονειρα μου θα' θελα να μεινω,
να ειμαστε για παντα αγκαλια.
Τις πορτες σ' ολα τ'αλλα κλεινω
αφου δεν μ' αγαπας αληθινα. ...

απο την ΣΚΙΑ

Στους Κορυδαλλους

2009-04-01T19:28:00.006Z

Στη σκια του πλατανου, στους ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥΣ,

στην ομορφη την Καρυστο, την αρμονια ακους.

Συο ρεματακι η πηγη για χρονια αναβλυζει,

φερε και συ τη σταμνα σου και αστη να γεμιζει.

Πλακοστρωτη κατηφορια και γυρω-γυρω η φυση,
μια λαμπερη αναμνηση μου εχεις για παντ' αφησει. ...

απο την ΣΚΙΑ

Ποιος σε πικρανε;

2009-03-31T21:24:00.006Z

Θλιμμενα ματια, ταχα τι κρυβουν;

πικρα γεματα, πες μου γιατι ;

Aν καποιος αλλος σ' εχει πικρανει

μαλλον θα εχει μαυρη ψυχη.

Φωνη που τρεμει και που δισταζει,

για να μιληση οπως παλια.

Αν καποιος αλλος σ' εχει πικρανει

δεν του αξιζεις μια σταλια.

Ελα κοντα μου και μιλησε μου

και μη διστασεις ουτε λεπτο.

Οποιος κι αν φταιει, δεν σε γνωριζει,

δεν σ' αγαπαει οπως εγω. ...

απο την Σ Κ Ι Α

Ο Ρουντι

2009-03-26T19:01:00.006Z

Ο Ρουντι ηρθ' ενα πρωι σ' ενα μικρο κουτακι,
μια φατσουλα τρομερη, μια σταλα κουταβακι.
Τον Μαυρο εσυναντησε, μια πονηρη γατουλα
και παιζανε ολημερις μεσ' την μικρη αυλουλα.

Ειναι ψυχουλες ολα αυτα, οι φιλοι τα ζωακια
κι οχι παιχνιδια χνουδωτα, να παιζουν τα παιδακια.
Δινουνε την αγαπη τους, χαρα στ' αφεντικα τους,
προσφερουνε την συντροφια σ' αυτους που' ναι κοντα τους.

Ας εχουμε μεσ' το μυαλο
πως τιποτα δεν θελουν.
Λιγο αγαπη μοναχα,
δεν πρεπει να υποφερουν!!!

απο την ΣΚΙΑ

Το ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

2009-03-25T12:22:00.005Z

Ενα πουλι κελαιδαγε, μα τοσο λυπημενα, που το νερο εσταθηκε, που ετρεχε στο ρεμα!
-Τι εχεις πουλι μου δυστυχο, πες μου τι σου συμβαινει; και κελαηδας λυπητερα τωρα π' αυγη προβαινει.
-ποιος με ρωτα γιατι πονω; τι εχω; γιατι κλαιω; Το Μεσολογγι καιγεται, σε ποιον να το λεω;
-Φωτια, μπαρουτι και καπνος, γεμισαν τον αερα, δεν κελαηδουν τ' αδερφια μου, δεν παιζει πια η φλογερα.
-Πεσαν κορμια λεβεντικα για τη ελευθερια, γιατι ενα χρονο κρατησε αυτη η πολιορκια.
-Σφαχτηκαν γυναικοπαιδα απ' τον Ομερ Βρυωνη, κι οσοι στα χερια του επεσαν, κανενας δεν γλυτωνει!
-Σιγα, σιγα λυγισανε τα Ελληνικα κορμακια, και χυθηκαν οι "Τουρκαροι" πανω τους σαν κορακια!
-Παει το ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΜΑΣ,
μα ομως θα ξημερωσει, καποιο πρωι ελευθερο και τι χαρα θα δωσει!. ...

ΝΤΙΝΑ ΚΑΛΛΙΒΩΚΑ (1924-1997) ----- (το σπιτι της Ντινας στην καταπρασινη παλαια χωρα ΚΑΡΥΣΤΟΥ ,ητανε ενα παλιο πετρινο σπιτακι που στεκοταν στην θεση του απαραλαχτο για περιπου 100 χρονια.Στα 13 της το αφησε μαζι με την κατα ενα χρονο μεγαλυτερη αδερφη της Σταματια γιατι η πολυμελης οικογενεια ,επτα κοριτσια και ενα αγορι,δυσκολα τα εφερναν περα. Οι δυο μικρες σε αυτη την τρυφερη ηλικια βρεθηκαν να δουλευουν σαν "οικιακοι βοηθοι" σε αρχοντικο συγγενικου προσωπου στην Αιγυπτο. Την ιδια εποχη ξεσπουσε ο πολεμος.Παρα το γεγονος οτι δεν καλλιεργησε το αυθεντικο της ταλεντο
σε καταλληλα σχολεια, αφου λογω των συνθηκων δεν τελειωσε ουτε το" δημοτικο" καλα-καλα, αφησε αρκετα ποιηματα που ξεκινησε να γραφει απο τα δυσκολα εκεινα παιδικα της χρονια , σε μια ξενη χωρα, μεχρι και πολλα χρονια αργοτερα. Υπηρξε ενας σπανιος ΑΝΘΡΩΠΟΣ, και οσοι την γνωρισαν την "λατρεψαν".)

Το Βοσκοπουλο

2009-03-25T10:42:00.007Z

-Παππου πες μου αλλη μια φορα
για τον Κολοκοτρωνη
και τ' ειπε στο μικρο βοσκο
που εστεκε στο κοτρωνι;

-Παλι να σου το ξαναπω;
ταχα να το ξεχανεις;
η σου αρεσει να τ' ακους
και να το λεω με βανεις.

Του'πε : -τι στεκεις συ ωρε
και σαλαγας τ' αρνια σου,
τωρα που μες τον πολεμο
πνιγεται η γενια σου.

Και ' κεινο τ' αποκριθηκε
ολο καημο και πονο
-Αχ! να' χα κ'εγω ενα σπαθι
και να με βλεπεις μονο.

-Σαν τι το θελεις το σπαθι
σαν τι και το τουφεκι,
αν το κραταει η καρδουλα σου
το οπλο σου το εχεις.

-Παρε παιδι τη γκλιτσα σου
κι αντε να πολεμησεις
κι οταν σουρπωνει για καλα
ελα να μου μιλησεις.

Κι οταν ο Ηλιος καθησε
κι αρχισε να σουρπωνει
ενα τουρκοπουλο εστεκε
'μπρος τον Κολοκοτρωνη.

-Ποιος εισαι συ και τι ζητας;
του λεει πριν το γνωρισει.
Μα στη στιγμη το γνωρισε,
σκυβει να το φιληση.

Πολεμησε και νικησε,
εγδυσε τον εχθρο του
και φορεσε τα ρουχα του
και τ' οπλο στο πλευρο του.

Αυτη ειναι η ιστορια μου
κι ευχομαι και σε σ'ενα
να γινεις ενας αξιος
νεος του εικοσι ενα. ...

ΝΤΙΝΑ ΚΑΛΛΙΒΩΚΑ (1924-1997)

Ολα Αλλαζουν σε μια Στιγμη

2009-03-24T23:56:00.005Z

Γιατι τα παντα αλλαζουν , το ξερω,
ελα ας χαρουμε αυτη τη στιγμη.
Ο χρονος τρεχει και ολα περνανε,
περνει στο διαβα τα "παντα" μαζι.

Ορκους κι ας κανεις και λογια μεγαλα,
για μια αγαπη χωρις τελειωμο.
Ασε εμενα να εχω την γνωμη,
πως ενα συμπαν χωρα στο λεπτο.

Ισως μια μερα μετα απο χρονια,
ολα θα ειναι καλα, οπως λες.
Μα ισως παλι να εχουν αλλαξει,
να με θυμασαι μπορει και να κλαις. ...

Ελα να Φυγουμε Μαζι

2009-03-24T23:39:00.004Z

Με τα ρουχα που φορας
και χωρις σκεψη καμια,
ελα ας φυγουμε μαζι
η Ζωη μας ειναι μια.

Θα σκεφτουμε το μετα
οταν ερθει εκεινη η ωρα,
μα ας φυγουμε απο ' δω
και ας γινει εδω και τωρα.

Θα' μαστε τοσο καλα,
μονοι μας σ' ενα ταξιδι.
Θα' ναι μιλια μακρια,
οσα μας πικραινουν ηδη.

Ειν' το μονο αληθινο,
μ΄αγαπας και σ' αγαπαω.
Και ολα που ερχοντε μαζι,
μονο εκεινα προσμετραω. ...

απο την ΣΚΙΑ

Στα Νεα Παιδια

2009-03-24T23:24:00.003Z

Οσο χυμα κι αν την βλεπεις
κι αν σ' αρεσει, τη ζωη σου
κι αν η παρθενια δεν εχει
σημερα καμμια αξια,

η βελονα αν θα τρυπησει
το νεανικο σου χερι
ιδιο πονο και σε σενα
και στους γυρω σου θα φερει.

Γι' αυτο προσεχε ΚΡΑΤΗΣΟΥ
τετοια αρχη ποτε μην κανεις
"Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ
ΡΟΥΦΗΞΕ ΤΗ, ΜΗΝ ΤΗ ΧΑΝΕΙΣ".

ΝΤΟΡΑ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗ-ΜΑΝΑΤΑΚΗ (δημοσιευτηκε στην ποιητικη συλλογη της ιδιας με τιτλο: ΠΙΚΡΟ ΟΧΙ ΓΛΥΚΟ ΝΑΙ, το ετος 2000). (η ΝΤΟΡΑ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗ ΜΑΝΑΤΑΚΗ γεννηθηκε και μεγαλωσε στον Πειραια, εξ ισου αγαπημενο της ειναι το Μοσχατο οπου τελειωσε το λυκειο. Απο τον ποιητη λογοτεχνη πατερα της επιρεαστηκε φανερα. Επισης εκτος απο τα λογοτεχνικα κειμενα και διηγηματα ασχολειται με την ζωγραφικη. Κατοικει στην Γλυφαδα με τον συζυγο της και τα δυο της παιδια και ειναι Γραμματεας του ΑΤΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΓΛΥΦΑΔΑΣ.)

Στα Παιδια του ΠΕΙΡΑΙΑ της Δεκαετιας του ' 60.

2009-03-24T23:03:00.005Z

Στου ΠΕΙΡΑΙΑ τα ομορφα σοκακια
Πασαλιμανι, Φρεατιδα και Καστελλα
ζησαμε τις πιο ομορφες στιγμες μας
μ' εμβλημα την κοκκινη φανελλα.

ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ, ΑΓΙΟ ΝΕΙΛΟ, ΦΑΛΛΗΡΑΚΙ
ηταν τα στεκια που περνουσαμε τα βραδυα
με μαριδουλα, χταποδακι και ουζακι
γλεντι, τραγουδι και μια τσεπη παντα αδεια.

Πειραιωτακια ομορφα και φινα
με δυνατη καρδια και ντομπροσυνη
με βλεμμα καθαρο, παλληκαρισιο
και την καρδια γεματη καλοσυνη. ...

Αστρικη Σκονη

2009-03-24T22:25:00.006Z

Δυο παραλληλες πορειες θα' κολουθησουμε εμεις,
γιατι δεν ειναι οτι εχω, αυτο που ψαχνεις για να βρεις.
Αλλο φεγγαρι, αλλον Ηλιο και αλλο εναστρο ουρανο,
βλεπεις στον κοσμο το δικο σου, απο αυτον που βλεπω εγω.

Οι δυο μας κοσμοι πλησιασαν, μα ητανε για μια στιγμη,
σε ευθυγραμμιση των αστρων, σε συνεδρια πλανητικη.
Σε μια εκλαμψη σπουδαια, σε μια κηλιδα ηλιακη,
καηκαν ολες οι ελπιδες, οτι θα ειμαστε μαζι.

Ετυχε να' μαστε πιονια, σ' ενα παιγνιδι κοσμικο,
και χασαμε σε μαυρες τρυπες οτι θαρρουσαμε σωστο.
Μα ειναι οτι μας συμβαινει, κατι που γινεται συχνα,
να΄σαι σε λαθος Γαλαξια, που καποιον αλλον κυνηγα. ...

απο τηνΣΚΙΑ

Οταν θα φυγεις

2009-03-24T21:45:00.004Z

Οταν θα φυγεις να μην ξεχασεις κι εχεις μαζι σου τα κλειδια,
αυτη τη πορτα οταν περασεις δεν θα γυρισεις ποτε ξανα.
Οταν θα φυγεις, παρε μαζι σου, καθε αναμνηση, καθε στιγμη
και μονομιας διεγραψε τα, ολα οσα ζησαμε οι δυο μαζι.

Οταν θα φυγεις, θα ' σαι σαν ολες.
Θα' σαι ενα ψεμα περαστικο.
Εαν πονεσω, θα' ναι για λιγο,
θα σε ξεχασω με τον καιρο. ...

οι Ξενοι, οι Ανεργοι, τα Χρυσα παιδια και οι Τιμονιερηδες

2009-03-24T21:20:00.007Z

Δεν υπαρχουν παληκαρια, να δουλεψουν στα νταμαρια.
Ευτυχως δεν ειν'οι ξενοι τοσο καλομαθημενοι,
στο γιαπι για να δουλεψουν και ελιες για να μαζεψουν.
Μεροκαματο πιο λιγο, διχως ενσηνα και ικα
και φωναζει ο πατριωτης, "διωξτους τον μπελα μου βρηκα".Εχουμε ομως γκολντεν μποις, να μαζευουνε το χρημα
και στρατια απο ανεργους με σημειωτον το βημα.
Και σ' αυτα οι κυβερνωντες που κρατανε το τιμονι,
τις στροφες τις περνουν λαθος κι η πορεια μας στραβωνει. ...

απο την ΣΚΙΑ

Πεθαινουμε οντως απο φοβο;

2009-03-21T10:16:00.003Z

Kαι βεβαια μπορουμε να πεθανουμε απο τον φοβο! Ολοι οι ανθρωποι ειμαστε ορμονικα σχεδιασμενοι να αντιδρουμε σε καταστασεις στρες, πραγμα που αποτελει καταλοιπο του παρελθοντος μας, τοτε που ο πρωτογονος ανθρωπος βρισκοταν αντιμετωπος με θηρια και επρεπε να αντιδρασει, να τρεξει για να απομακρυνθει η να μεινει να πολεμησει.

Για να ειναι πιο αποτελεσματικος, στην οποια αποφαση του, ο οργανισμος του εκανε ανακατανομη δυναμεων: αυξαινε τον καρδιακο παλμο και την παροχη αιματος στους μυς, διεστελλε τις κορες των ματιων, μειωνε την πεψη.
Ολες αυτες οι αντιδρασεις επιτυγχανονταν μεσω της εκκρισης αδρεναλινης. Ο ιδιος ακριβως μηχανισμος τιθεται σε λειτουργια καθε φορα που τρομαζουμε και εμεις. Σε ενα υγιες ατομο η εκκριση αδρεναλινης θα προκαλεσει αυξηση του καρδιακου ρυθμου, ο οποιος μετα θα επανελθει στα κανονικα επιπεδα. Σε ατομα με ευαισθησια ομως η αυξηση αυτη μπορει να προκαλεσει ανακοπη.
Ηθικο διδαγμα: μην τρομαζεται την καρδιοπαθη γιαγια σας, αλλα και κανεναν του οποιου το καρδιογραφημα δεν εχετε δει ! . ...

(δημοσιευτηκε στο ΒΗΜΑ της Κυριακης 8-3-2009 , στην στηλη nanonews BHMA SCIENCE)

Στιγμη

2009-03-20T20:07:00.003Z

Αποψε θα βρεθουμε. Γεμισε παλι πενθιμη δροσια ο ερειπωμενος κηπος.Αλλος ενας στερνος περιπατος αρχιζει.

Το αγιο σκοταδι περιμενει στο σοκακι το παλιο. Η απαλη σονατα μολις που αντεχεται. Η καθαρη πνοη του Απλησιαστου διαπερνα το σωμα. Και ανεβαινουμε τη σκαλα που αστρολουσμενη κλιμακωνεται στον εσχατο αφανισμο.
Και ειμαστε παλι, με ο,τι εξαντλησε τον κυκλο του, στης μυθικης πληροτητας τη σφαιρα. ...

ΓΕΡΑΚΑΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ... Ο Γιωργος Γερακαρης γεννηθηκε τον Φεβρουαριο του 1973 στην Αθηνα. Εργαζεται ως συντακτης σε αθηναικες εφημεριδες , επισης ασχολειται με το τραγουδι και την ζωγραφικη ερασιτεχνικα. Ποιητικες συλλογες του : "YΠOHXOI" kαι "ΝΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΕΚΕΙΝΟΥ" .